فاطمه پرنده‌ای مهاجر
فاطمه اسحاقی در ۱۳ سالگی هنوز سواد خواندن و نوشتن نداشت. او که عضو تیم منتخب دوومیدانی باشگاه پرشین است، حالا به‌عنوان یکی از مستعدترین دانش‌آموزان، کلاس چهارم را تمام کرده و چند بار در مسابقات دوومیدانی موفقیت‌هایی کسب کرده و همچنان روزی چند ساعت کار می‌کند.
فاطمه از ۶ سالگی بیش از ۱۴ ساعت در کارگاه طبل‌سازی کار می‌کرده، پولی که کارفرمایان به کودکانی مانند فاطمه پرداخت می‌کردند و می‌کنند صرفا به انصاف و روحیات اخلاقی این افراد بستگی دارد و نه مصوبات قانونی؛ که استفاده از خردسالان و کودکان در کارگاه‌ها آن‌هم طی ساعات طولانی را ممنوع کرده است.
هیچ‌کدام از خواهر و برادران فاطمه به مدرسه نرفته‌اند. جز او که چهار سال قبل با راهنمایی یکی از اقوامش با خانه علم جمعیت امام علی پاکدشت آشنا شده.
می‌گوید از آن روز دنیایم عوض‌شده و دلم می‌خواهد شبانه‌روز از خانه علم بیرون نیایم و در تمام کلاس‌های هنری و ورزشی‌شان شرکت کنم.
فاطمه می‌گوید به‌جز ورزش دوومیدانی کاراته را هم دوست دارم و همین‌طور خوانندگی و بازیگری.
فاطمه در دومین دوره لیگ دوومیدانی پرشین ویژه دختران مدال برنز را کسب کرد.
او می‌گوید هنگام مسابقه به‌سختی‌هایی که کشیده‌ام فکر می‌کنم. تلاش می‌کنم که رمق در پاهایم باقی بماند تا بتوانم بلند و بهتر بپرم و رکورد بزنم.
فاطمه می‌گوید:
«آرزویم این است که جنگ و درگیری در افغانستان تمام شود تا ما هم به کشورمان برویم. الان می‌دانم که حق هیچ بچه‌ای نیست که با لباس پاره و پابرهنه در کوچه‌ها سرگردان باشد.»
فاطمه یکی از صدها دختر مهاجر ساکن مناطق کم برخوردار و پر از آسیب‌های اجتماعی پاکدشت تهران است. او با صدایی محکم می‌گوید: «سعی می‌کنم با مشکلات بجنگم و بعد از شکست خوردن هم بلند شوم».
او می‌گوید دوست دارم به تمام دختران بگویم که زیر بار حرف زور نروند. چون اگر کسی تلاش کند می‌تواند شرایط زندگی خود را تغییر بدهد.
منبع؛ عصر ایران
#زن #ایران #افغانستان #مهاجر #پناهنده #کودک #کودک_کار #حقوق_کودک
@Tavaana_TavaanaTech
فاطمه اسحاقی در ۱۳ سالگی هنوز سواد خواندن و نوشتن نداشت. او که عضو تیم منتخب دوومیدانی باشگاه پرشین است، حالا به‌عنوان یکی از مستعدترین دانش‌آموزان، کلاس چهارم را تمام کرده و چند بار در مسابقات دوومیدانی موفقیت‌هایی کسب کرده و همچنان روزی چند ساعت کار می‌کند.
فاطمه از ۶ سالگی بیش از ۱۴ ساعت در کارگاه طبل‌سازی کار می‌کرده، پولی که کارفرمایان به کودکانی مانند فاطمه پرداخت می‌کردند و می‌کنند صرفا به انصاف و روحیات اخلاقی این افراد بستگی دارد و نه مصوبات قانونی؛ که استفاده از خردسالان و کودکان در کارگاه‌ها آن‌هم طی ساعات طولانی را ممنوع کرده است.
هیچ‌کدام از خواهر و برادران فاطمه به مدرسه نرفته‌اند. جز او که چهار سال قبل با راهنمایی یکی از اقوامش با خانه علم جمعیت امام علی پاکدشت آشنا شده.
می‌گوید از آن روز دنیایم عوض‌شده و دلم می‌خواهد شبانه‌روز از خانه علم بیرون نیایم و در تمام کلاس‌های هنری و ورزشی‌شان شرکت کنم.
فاطمه می‌گوید به‌جز ورزش دوومیدانی کاراته را هم دوست دارم و همین‌طور خوانندگی و بازیگری.
فاطمه در دومین دوره لیگ دوومیدانی پرشین ویژه دختران مدال برنز را کسب کرد.
او می‌گوید هنگام مسابقه به‌سختی‌هایی که کشیده‌ام فکر می‌کنم. تلاش می‌کنم که رمق در پاهایم باقی بماند تا بتوانم بلند و بهتر بپرم و رکورد بزنم.
فاطمه می‌گوید:
«آرزویم این است که جنگ و درگیری در افغانستان تمام شود تا ما هم به کشورمان برویم. الان می‌دانم که حق هیچ بچه‌ای نیست که با لباس پاره و پابرهنه در کوچه‌ها سرگردان باشد.»
فاطمه یکی از صدها دختر مهاجر ساکن مناطق کم برخوردار و پر از آسیب‌های اجتماعی پاکدشت تهران است. او با صدایی محکم می‌گوید: «سعی می‌کنم با مشکلات بجنگم و بعد از شکست خوردن هم بلند شوم».
او می‌گوید دوست دارم به تمام دختران بگویم که زیر بار حرف زور نروند. چون اگر کسی تلاش کند می‌تواند شرایط زندگی خود را تغییر بدهد.
منبع؛ عصر ایران
#زن #ایران #افغانستان #مهاجر #پناهنده #کودک #کودک_کار #حقوق_کودک
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment