سرود آفرینش

آن هنگام نه نیستی بود، و نه هستی:
نه هوایی (جویی) بود، و نه آسمانی که از آن برتر است.
چه پنهان بود در کجا، در ظل حمایت کی؟ آیا آب ژرف بی پایانی وجود داشت؟

آن هنگام نه مرگ بود، و نه زندگی جاویدی، و نه نشانه ای از شب و روز.

به نیروی ذات خود، فرد یگانه بی حرکت (باد) تنفس می کرد؛ جز او هیچ چیز وجود نداشت.

در آغاز تاریکی در تاریکی نهفته بود.
هیچ علامت مشخصی نبود، همه جا آب بود.
آن فرد به نیروی حرارت به وجود آمد.

در ابتدا خواهش (خواستن) در آن فرد پیدا شد:
آن اولین بذر بود که فکر محصول آن است.
دانشمندان که در دل خویش به نیروی دانش جست و جو می کنند، قید وجود را از عدم دریافته اند،

شعاع آنها روشنایی را در تاریکی گسترش داد:
ولی آیا فرد یگانه در بالای آن بود، یا در زیر آن؟ قدرت خلاقه وجود داشت و نیروی ایجاد:
در زیر قدرت بود، و در بالا امر.

کیست که به یقین بداند، و کیست که آن را در این جا بیان کند؟
در کجا تولد یافت، و در کجا این آفرینش به وجود آمد.
خدایان بعد از خلقت جهان پیدا شدند؟
پس که می داند آفرینش از کجا سرچشمه گرفته است؟
هیچ کس نمی داند که آفرینش از کجا برخاسته است، و آیا او آن را به وجود آورده یا نه؟
آن که بر عرش اعلی ناظر بر آن است، تنها او می داند، و شاید او هم، نداند.

ماندالای دهم- سرود 192
گزیده ی سروده های ریگ ودا-ترجمه: دکتر محمدرضا جلالی نایینی