نقش کلیدی درمانگر در اثربخشی رواندرمانی
دهه‌‍ها پژوهش در حوزه رواندرمانی بارها نشان داده است که نتایج درمان مراجعان به میزان قابل توجهی به شخص درمانگر بستگی دارد و این قضیه حتی وقتی که درمانگران از یک پروتکل درمانی استاندارد و ساختاریافته استفاده می‌کنند باز هم دیده می‌شود. این یافته‌ها حاکی از نقش کلیدی مهارت‌های بین‌فردی و ویژگی‌های رابطه‌ای درمانگر در کنار تکنیک‌های خاص درمانی است.
برای مثال، در یک مطالعه گسترده توسط ومپولد و براون (2005)، نتایج درمانی بیش از 6000 درمانجو که توسط 581 درمانگر تحت درمان قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که تفاوت‌های بین درمانگران تأثیر معناداری بر پیامدهای درمان داشت، در حالی که نوع درمان ارائه شده تأثیر قابل توجهی نداشت. جالب اینجاست که این تفاوت‌های بین درمانگران با عواملی مانند سن، جنسیت، تجربه یا مدرک تحصیلی قابل توضیح نبود.
این یافته‌ها با نتایج مطالعه دیگری توسط اوکیشی و همکاران (2003) همخوانی دارد که در آن نتایج درمانی 1841 درمانجو در کار با 91 درمانگر در یک مرکز مشاوره دانشگاهی بررسی شد. محققان دریافتند که تفاوت چشمگیری بین درمانگران از نظر اثربخشی وجود دارد، به طوری که سه درمانگر دارای اثربخشی برتر به طور متوسط تنها 3 جلسه برای دستیابی به بهبودی قابل توجه در مراجعان نیاز داشتند، در حالی که آن سه درمانگری که کمترین اثربخشی را داشتند با وجود میانگین 8 جلسه، نتایج ضعیفی گرفتند.
پس چه چیزی درمانگران اثربخش را از سایرین متمایز می‌کند؟ پژوهش‌ها حاکی از آن است که مهارت‌های بین‌فردی خاصی مانند همدلی دقیق، پذیرش، گرمی و تأیید شایستگی مراجع، نقش مهمی در موفقیت درمانگر دارند. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای آموزش و تمرین حرفه‌ای درمانگران دارد: در کنار یادگیری نظریه‌ها و فنون، پرورش و تمرین این مهارت‌های رابطه‌ای برای همه درمانگران، صرف نظر از رویکرد درمانی‌شان، اهمیت ویژه‌ای دارد.
(برگرفته از فصل 1 کتاب Effective Psychotherapists نوشته ویلیام میلر و ترزا مویرز)
#رواندرمانی #اثربخشی‌درمانگر #مهارت‌های‌بین‌فردی
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
دهه‌‍ها پژوهش در حوزه رواندرمانی بارها نشان داده است که نتایج درمان مراجعان به میزان قابل توجهی به شخص درمانگر بستگی دارد و این قضیه حتی وقتی که درمانگران از یک پروتکل درمانی استاندارد و ساختاریافته استفاده می‌کنند باز هم دیده می‌شود. این یافته‌ها حاکی از نقش کلیدی مهارت‌های بین‌فردی و ویژگی‌های رابطه‌ای درمانگر در کنار تکنیک‌های خاص درمانی است.
برای مثال، در یک مطالعه گسترده توسط ومپولد و براون (2005)، نتایج درمانی بیش از 6000 درمانجو که توسط 581 درمانگر تحت درمان قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که تفاوت‌های بین درمانگران تأثیر معناداری بر پیامدهای درمان داشت، در حالی که نوع درمان ارائه شده تأثیر قابل توجهی نداشت. جالب اینجاست که این تفاوت‌های بین درمانگران با عواملی مانند سن، جنسیت، تجربه یا مدرک تحصیلی قابل توضیح نبود.
این یافته‌ها با نتایج مطالعه دیگری توسط اوکیشی و همکاران (2003) همخوانی دارد که در آن نتایج درمانی 1841 درمانجو در کار با 91 درمانگر در یک مرکز مشاوره دانشگاهی بررسی شد. محققان دریافتند که تفاوت چشمگیری بین درمانگران از نظر اثربخشی وجود دارد، به طوری که سه درمانگر دارای اثربخشی برتر به طور متوسط تنها 3 جلسه برای دستیابی به بهبودی قابل توجه در مراجعان نیاز داشتند، در حالی که آن سه درمانگری که کمترین اثربخشی را داشتند با وجود میانگین 8 جلسه، نتایج ضعیفی گرفتند.
پس چه چیزی درمانگران اثربخش را از سایرین متمایز می‌کند؟ پژوهش‌ها حاکی از آن است که مهارت‌های بین‌فردی خاصی مانند همدلی دقیق، پذیرش، گرمی و تأیید شایستگی مراجع، نقش مهمی در موفقیت درمانگر دارند. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای آموزش و تمرین حرفه‌ای درمانگران دارد: در کنار یادگیری نظریه‌ها و فنون، پرورش و تمرین این مهارت‌های رابطه‌ای برای همه درمانگران، صرف نظر از رویکرد درمانی‌شان، اهمیت ویژه‌ای دارد.
(برگرفته از فصل 1 کتاب Effective Psychotherapists نوشته ویلیام میلر و ترزا مویرز)
#رواندرمانی #اثربخشی‌درمانگر #مهارت‌های‌بین‌فردی
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment