به روزنامه‌نگاری می‌اندیشم که برای بخشودگیِ زندانیان سیاسی امضاء جمع می‌کرد. او به‌خوبی می‌دانست که این کار نفعی برای زندانیان سیاسی ندارد. هدف واقعی هم آزاد‌کردنِ زندانیان سیاسی نبود، بلکه می‌خواستند نشان دهند که هنوز افرادی هستند که هراس به دل راه نمی‌دهند.

آن‌چه می‌کردند حالتِ نمایشی داشت، اما تنها راهِ ممکن بود. برای آنان امکانِ انتخاب میان عمل موثر و نمایش وجود نداشت. یا می‌بایست هیچ کاری انجام ندهند یا این‌که فقط به کارِ نمایشی اکتفا کنند.

انسان گاهی در پاره‌ای از موقعیت‌ها گرفتار می‌شود که چاره‌ای جز نمایش ندارد. پیکار او علیهِ اقتدارِ سکوت، علیهِ پلیس [بخوانید سپاه] که میکروفن در دیوار پنهان می‌کند، به پیکارِ یک گروه بازیگر تئاتر می‌ماند که به یک ارتش هجوم برده است.

✍میلان کوندرا
📚بارِ هستی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing