یکی جانباز، که برای ایران به صف دشمنان ایران زد و در پایان، چاره‌ای جز خودکشی ندید و دیگری کودکی با «غم ِ شادی» و «درد ِ نان و آب و آرامش»، که در کودکی خودکشی را چاره دانست.

اینکه تا کی تحمل می‌کنیم را نمی‌دانم ولی می‌دانم هرچه بیشتر تحمل کنیم، از انسانیت دورتر می‌شویم.
پ.ن: پست دوم، کپی برداری از فیسبوک