اعتصاب و تظاهرات هزاران کارگر در بنگلادش علیه برند‌های پوشاک (زارا، آدیداس، اچ اند ام، گپ...)
از پنجشنبه (۲ نوامبر، ۱۸ آبان) صدها کارخانه تولید پوشاک، به ویژه عرضه کننده برندهایی مانند گپ، اچ اند ام، زارا و لوی اشتراوس پس از اعتراضات گسترده کارگران مجبور به توقف فعالیت خود شده‌اند. هزاران کارگر نساجی برای درخواست افزایش دستمزد خود، به خیابان‌های داکا، پایتخت بنگلادش آمده‌اند و برای مقابله با سرکوب پلیس سنگرهای خیابانی (باریکاد) ساخته‌اند.
بنگلادش دومین صادرکننده بزرگ پوشاک در جهان است و ۳۵۰۰ کارخانه مستقر در آن (شامل بیش از ۸۰ درصد از صادرات کشور) از جمله شرکت های بزرگ نساجی مانند آدیداس، هوگو باس، پوما و غیره را شامل می‌شود. این برندها و کمپانی‌هیا بین‌المللی استثمارگر در حالی از افزایش دستمزدها سر باز می‌زنند که در سالهای اخیر سودهای چند برابر داشته‌اند. اگر تنها به یک مثال اکتفا کنیم، شرکت H&M سود خالص خود را در سال ۲۰۲۱ حداقل ۹ برابر کرده و به ۱۱ میلیارد یورو رسانده است. در همان حال که دستمزد کارگرانش، که در غیر‌انسانی‌ترین شرایط کاری به سر می‌برند، حتی اندکی هم افزایش پیدا نکرده
از ۴ میلیون کارگر بخش نساجی که دست به اعتراض زده‌اند، اکثریت‌شان را زنان تشکیل می دهند که ارزانترین نیروی کار در این کشور به شما می‌روند و با اشکالی از بردگی اقتصادی، نژادپرستی و سکسیسم هر روزه و سیستماتیک مواجه‌اند. آنها عموماً از هیچ حقی در دوران بارداری و زایمان برخوردار نیستند و دائماً با بازرسی‌های بدنی تحقیرآمیز جنسیتی مواجه‌اند که بخشی از شرایط کار آنهابه شمار می‌رود. وضعیت کاری این زنان چنان شکننده و کیفیت آن چنان متزلزل است که اغلب چاره‌ای جز سکوت نمی‌بینند. سکوت در برابر خشونت‌هایی که تجربه می‌کنند نه از سر عدم عاملیت و سوژگی سیاسی برای برهم‌زدن قواعد بازی بلکه از سر بی‌ثبات‌کاری ست، برای اینکه بتوانند شغل خود را به هر قیمتی که هست حفظ کنند. بعضی از این زنان در روایت‌هایشان اعلام کرده‌اند که بخاطر دستمزد پایین مجبورند ساعت‌های زیادی را اضافه کاری کنند، طوری که حتی زمان کافی برای خوردن وعده‌های غذایی یا خرید برای خانه یا رسیدگی به نزدیکان‌شان را ندارند. این شرایط اسفناک یادآور فصل دهم کاپیتال، روز کاری، ست که در آن مارکس به دزدیدن زمان کارگر برای غذا و استراحت، و بحران بازتولیدی، به تفصیل می‌نویسد و زمان را به عنوان جوهر سرمایه صورت‌بندی می‌کند. دستمزدهای پایین در بنگلادش به این ترتیب سطحی از بحران کاربازتولیدی، بحران کار مراقبتی و کار خانگی را نیز به همراه داشته که در نهایت بار اصلی پیامدهایش همچنان بر دوش زنان خواهد بود
در شرایطی که اکثر برندها در پاسخ به اعتراضات قانونی و به حق کارگران به پلیس و روندهای قضایی و فراقضایی متوسل شده‌اند، کارگران نساجی شجاعانه در برابر غول‌های نساجی که آنها را مجبور به کار در شرایط غیرقابل تحمل برای افزایش سود خود می‌کنند، ایستاده‌اند. در حالی که حقوق آنها از سال ۲۰۱۸ افزایش نیافته، آنها حق دارند برای پرداخت نکردن عواقب بحران اقتصادی مبارزه کنند و در این میان همبستگی انترناسیونالیستی با آنها کمترین کاری است که از ما برمی‌آید
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
از پنجشنبه (۲ نوامبر، ۱۸ آبان) صدها کارخانه تولید پوشاک، به ویژه عرضه کننده برندهایی مانند گپ، اچ اند ام، زارا و لوی اشتراوس پس از اعتراضات گسترده کارگران مجبور به توقف فعالیت خود شده‌اند. هزاران کارگر نساجی برای درخواست افزایش دستمزد خود، به خیابان‌های داکا، پایتخت بنگلادش آمده‌اند و برای مقابله با سرکوب پلیس سنگرهای خیابانی (باریکاد) ساخته‌اند.
بنگلادش دومین صادرکننده بزرگ پوشاک در جهان است و ۳۵۰۰ کارخانه مستقر در آن (شامل بیش از ۸۰ درصد از صادرات کشور) از جمله شرکت های بزرگ نساجی مانند آدیداس، هوگو باس، پوما و غیره را شامل می‌شود. این برندها و کمپانی‌هیا بین‌المللی استثمارگر در حالی از افزایش دستمزدها سر باز می‌زنند که در سالهای اخیر سودهای چند برابر داشته‌اند. اگر تنها به یک مثال اکتفا کنیم، شرکت H&M سود خالص خود را در سال ۲۰۲۱ حداقل ۹ برابر کرده و به ۱۱ میلیارد یورو رسانده است. در همان حال که دستمزد کارگرانش، که در غیر‌انسانی‌ترین شرایط کاری به سر می‌برند، حتی اندکی هم افزایش پیدا نکرده
از ۴ میلیون کارگر بخش نساجی که دست به اعتراض زده‌اند، اکثریت‌شان را زنان تشکیل می دهند که ارزانترین نیروی کار در این کشور به شما می‌روند و با اشکالی از بردگی اقتصادی، نژادپرستی و سکسیسم هر روزه و سیستماتیک مواجه‌اند. آنها عموماً از هیچ حقی در دوران بارداری و زایمان برخوردار نیستند و دائماً با بازرسی‌های بدنی تحقیرآمیز جنسیتی مواجه‌اند که بخشی از شرایط کار آنهابه شمار می‌رود. وضعیت کاری این زنان چنان شکننده و کیفیت آن چنان متزلزل است که اغلب چاره‌ای جز سکوت نمی‌بینند. سکوت در برابر خشونت‌هایی که تجربه می‌کنند نه از سر عدم عاملیت و سوژگی سیاسی برای برهم‌زدن قواعد بازی بلکه از سر بی‌ثبات‌کاری ست، برای اینکه بتوانند شغل خود را به هر قیمتی که هست حفظ کنند. بعضی از این زنان در روایت‌هایشان اعلام کرده‌اند که بخاطر دستمزد پایین مجبورند ساعت‌های زیادی را اضافه کاری کنند، طوری که حتی زمان کافی برای خوردن وعده‌های غذایی یا خرید برای خانه یا رسیدگی به نزدیکان‌شان را ندارند. این شرایط اسفناک یادآور فصل دهم کاپیتال، روز کاری، ست که در آن مارکس به دزدیدن زمان کارگر برای غذا و استراحت، و بحران بازتولیدی، به تفصیل می‌نویسد و زمان را به عنوان جوهر سرمایه صورت‌بندی می‌کند. دستمزدهای پایین در بنگلادش به این ترتیب سطحی از بحران کاربازتولیدی، بحران کار مراقبتی و کار خانگی را نیز به همراه داشته که در نهایت بار اصلی پیامدهایش همچنان بر دوش زنان خواهد بود
در شرایطی که اکثر برندها در پاسخ به اعتراضات قانونی و به حق کارگران به پلیس و روندهای قضایی و فراقضایی متوسل شده‌اند، کارگران نساجی شجاعانه در برابر غول‌های نساجی که آنها را مجبور به کار در شرایط غیرقابل تحمل برای افزایش سود خود می‌کنند، ایستاده‌اند. در حالی که حقوق آنها از سال ۲۰۱۸ افزایش نیافته، آنها حق دارند برای پرداخت نکردن عواقب بحران اقتصادی مبارزه کنند و در این میان همبستگی انترناسیونالیستی با آنها کمترین کاری است که از ما برمی‌آید
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment