✅وزن کشی ایمان و گمشدگی عدالت

✍🏻سید اصغر مویدی
کارشناسی شیمی، ۹۶

به راستی کثرت نماز شب، سبب مصونیت از اشتباه است؟ وزنِ نمازِ شب، حافظِ دین و دنیای کدام فقیه بوده که این بار نیز این در بر همین پاشنه بچرخد و جنت مکانشان گرداند؟ اصلا مگر مناجات سحرِ چند صباح فقیهان، از آن‌ها محمد(ص) می‌سازد و جِدُّ و جَهد ایشان از جبر و جهل تا چه اندازه رهایشان می‌کند، که بی غرض حکم رانند و داوری کنند؟ انتقاد و سوال از ادای امانت جمعی را به نماز شب ایشان گره زدن، اگر آسمان ریسمان ‌بافتن نیست پس چیست؟
محمد(ص) خود فرموده است:
" لاَ تَنْظُرُوا إِلَى كَثْرَةِ صَلاَتِهِمْ وَ صَوْمِهِمْ وَ كَثْرَةِ اَلْحَجِّ وَ اَلْمَعْرُوفِ وَ طَنْطَنَتِهِمْ بِاللَّيْلِ اُنْظُرُوا إِلَى صِدْقِ اَلْحَدِيثِ وَ أَدَاءِ اَلْأَمَانَةِ" (به بسيارىِ روزه و نماز مردم منگريد و نيز به بسيار حج گزاردن و كارهاى نيك و هياهوى نماز شب ايشان منگريد، بلكه به راست گفتارى و اداى امانت بنگريد.)
کسی محمد(ص) نمی‌شود ولی ترازویتان را محمدی کنید، صداقت و امانتداری را میزان سنجش کنید و آنگاه به وزن‌کشی بپردازید. آنگاه شاید صادقانه تر از رقابت سخن رانید و از قرآن تفسیر امانتدارانه تر نمایید.
در کشاکش بازی‌های سیاسی، قرآن را سپر افکار خویش نمودن و از محمد(ص) مایه گذاشتن، شاید عده ای را ساکت نماید اما بیش از آن، تصویری ایجاد می‌کند که در آن، دعوا نه بر سر دوگانه های کاذب سیاسی بلکه بر سر خود اسلام است. انگار از ریزش بدنه اجتماعی خویش راضی نیستیم، می‌خواهیم اردوگاه اسلام را هم خالی از سکنه کنیم.
اشتباه اساسی آن است که حقیقت را ملک طلق خود می‌دانیم و به همه چیز متمسک می‌شویم که دعوی خویش را به اثبات برسانیم. اندیشه مان را به قرآن تزریق می‌کنیم، انگار که آبشخور تعالیم اسلام‌ایم.
باری، ما حق نیستیم، اما به اندازه رعایت حق و همراهی با آن، میتوانیم حق داشته باشیم. دشمن‌انگاری دیگران بر اساس حدس و گمان حتما بر خلاف مسیر حق مداری است که «إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا». رعایت حق از رهگذر شنیدن و فهمیدن دیگران و دلبستن به هم‌دلی و همراهی با وجود تفاوت‌ها میسر است.

@anjomanfum

http://www.ion.ir/news/538323/آیت‌الله-علم‌الهدی