🔴انتشار شمارهٔ ۸۷-۸۸ مجلهٔ آبادی با موضوع نگاهی انتقادی به میراث‌فرهنگی
🔺«در نبردی فرضی با ویرانی قرار گرفته‌ایم. ویرانی سرمایه‌هایی که به دستمان رسیده است. زور ویرانی زیاد است. نهادها و بازوهای اجرایی‌اش فراوان‌اند. سرمایه دارد و اشتباهی نخواهد کرد. آیا به خودویرانگری‌اش ایمان داریم؟ این فقط یک احتمال است و نتیجه‌اش هم چندان دل‌خواسته نیست. از سوی دیگر تلاش‌های ما برای بهبود وضعیت و رهایی از اکراه، گاه به برتری‌های جزئی منجر شده است، اما در وضع کلی توفیری ایجاد نکرده است. ما در وضعیت اکراهی قرار گرفته‌ایم و چاره‌ای جز پذیرش شکست نداریم. اما به‌جای اینکه اینقدر زود تسلیم شویم، بیایید برگردیم به عقب‌تر و به تعریف وضعیتی که در آن گرفتاریم نگاه کنیم: وضعیت اکراهی زمانی ایجاد می‌شود که انبان حرکات تعریف‌شده در ساختار بازی ته بکشد. بخت با ماست که وضعیتی که در آن هستیم بازی نیست و حرکات کشف‌نشده‌اش بی‌انتهاست. اینکه آن را محدود تصور می‌کنیم، نشان از آن دارد که در یک چیدمان کاذب گرفتار آمده‌ایم که حریف نمی‌گذارد از آن فراتر برویم. او علاوه بر حفظ تسوگ‌تسوانگ، به ما می‌گوید زمین بازی همین است و خارج از آن چیز دیگری نیست. ولی ما باید بدانیم که نبرد با ویرانی فقط از طریق تخیل‌کردن امکان‌های تازه ممکن است.»
🔺برگرفته از مؤخرهٔ شمارهٔ ۸۷-۸۸ مجلهٔ آبادی با عنوان «بافتارهای میراثی». در این شماره به سراغ مطالعات انتقادی بافت‌های تاریخی و میراث‌فرهنگی رفته‌ایم. هر وقت از میراث سخن رفته است، شبیه به یک موجود بدیهی و مسلم فرض شده که تخریب و ویرانی‌اش به چند بی‌کفایتی و ضعف مدیریتی تقلیل داده می‌شود. در این شماره اما نگاه به آن فرق می‌کند. نیروهای تولید، تخریب، بهره‌کشی، برساختن و کنارگذاشتنش جلوی دید می‌آیند. نقد میراث نه آب به آسیاب تخریبگرانش می‌ریزد، نه از سر بربریت و بی‌فرهنگی است؛ بلکه عنصری حیاتی است برای خارج‌کردن یک واژۀ تأثیرگذار از دست کسانی که به‌شکلی کالبدی و معنایی هر روز مشغول تخریب یا استحالۀ آن‌اند. در زمانه‌ای که در بافت‌های تاریخی یا بیل‌های مکانیکی بالا و پایین می‌روند و یا جام‌های انواع شربت و خوراکی را در کافه‌ها و بوتیک‌هتل‌ها. خود مفهوم میراث است که سرگردان شده است؛ چیزی که می‌تواند هنگام مقاومت روزمره یاری‌مان دهد و یعنی ظرفیت کنشگرانه‌ای برای آینده داشته باشد. ما در این شماره برآنیم که این واژه را باید پس گرفت.
◽️دبیر تحریریه: فراز طهماسبی
◽️تحریریه: وحید پرهیزکاری، سیده شیرین حجازی، محیا دانش، نیلوفر رسولی، فراز طهماسبی، صدرا مرادی
زیر نظر شورای پژوهشی معاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی
◽️همکاران این شماره: احمد افلاکیان، عادل امیری پوده، بهاره الله‌دادی، مونا تاجبخش، مسعود تقوی، پوریا جهانشاد، جواد خدایی، مینا دوراندیش، نعیمه رضایی، سپیده سالاروند، صدف سینمبری، شیما سقندلی، امیر شفیعی، کامیار صلواتی، سارا غلامیان، پگاه قانع، مژگان قادری‌نسب، چیستا گودرزی، میلاد محبی، علی مظفری، عاطفه موسوی.
@koubeh
🔺«در نبردی فرضی با ویرانی قرار گرفته‌ایم. ویرانی سرمایه‌هایی که به دستمان رسیده است. زور ویرانی زیاد است. نهادها و بازوهای اجرایی‌اش فراوان‌اند. سرمایه دارد و اشتباهی نخواهد کرد. آیا به خودویرانگری‌اش ایمان داریم؟ این فقط یک احتمال است و نتیجه‌اش هم چندان دل‌خواسته نیست. از سوی دیگر تلاش‌های ما برای بهبود وضعیت و رهایی از اکراه، گاه به برتری‌های جزئی منجر شده است، اما در وضع کلی توفیری ایجاد نکرده است. ما در وضعیت اکراهی قرار گرفته‌ایم و چاره‌ای جز پذیرش شکست نداریم. اما به‌جای اینکه اینقدر زود تسلیم شویم، بیایید برگردیم به عقب‌تر و به تعریف وضعیتی که در آن گرفتاریم نگاه کنیم: وضعیت اکراهی زمانی ایجاد می‌شود که انبان حرکات تعریف‌شده در ساختار بازی ته بکشد. بخت با ماست که وضعیتی که در آن هستیم بازی نیست و حرکات کشف‌نشده‌اش بی‌انتهاست. اینکه آن را محدود تصور می‌کنیم، نشان از آن دارد که در یک چیدمان کاذب گرفتار آمده‌ایم که حریف نمی‌گذارد از آن فراتر برویم. او علاوه بر حفظ تسوگ‌تسوانگ، به ما می‌گوید زمین بازی همین است و خارج از آن چیز دیگری نیست. ولی ما باید بدانیم که نبرد با ویرانی فقط از طریق تخیل‌کردن امکان‌های تازه ممکن است.»
🔺برگرفته از مؤخرهٔ شمارهٔ ۸۷-۸۸ مجلهٔ آبادی با عنوان «بافتارهای میراثی». در این شماره به سراغ مطالعات انتقادی بافت‌های تاریخی و میراث‌فرهنگی رفته‌ایم. هر وقت از میراث سخن رفته است، شبیه به یک موجود بدیهی و مسلم فرض شده که تخریب و ویرانی‌اش به چند بی‌کفایتی و ضعف مدیریتی تقلیل داده می‌شود. در این شماره اما نگاه به آن فرق می‌کند. نیروهای تولید، تخریب، بهره‌کشی، برساختن و کنارگذاشتنش جلوی دید می‌آیند. نقد میراث نه آب به آسیاب تخریبگرانش می‌ریزد، نه از سر بربریت و بی‌فرهنگی است؛ بلکه عنصری حیاتی است برای خارج‌کردن یک واژۀ تأثیرگذار از دست کسانی که به‌شکلی کالبدی و معنایی هر روز مشغول تخریب یا استحالۀ آن‌اند. در زمانه‌ای که در بافت‌های تاریخی یا بیل‌های مکانیکی بالا و پایین می‌روند و یا جام‌های انواع شربت و خوراکی را در کافه‌ها و بوتیک‌هتل‌ها. خود مفهوم میراث است که سرگردان شده است؛ چیزی که می‌تواند هنگام مقاومت روزمره یاری‌مان دهد و یعنی ظرفیت کنشگرانه‌ای برای آینده داشته باشد. ما در این شماره برآنیم که این واژه را باید پس گرفت.
◽️دبیر تحریریه: فراز طهماسبی
◽️تحریریه: وحید پرهیزکاری، سیده شیرین حجازی، محیا دانش، نیلوفر رسولی، فراز طهماسبی، صدرا مرادی
زیر نظر شورای پژوهشی معاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی
◽️همکاران این شماره: احمد افلاکیان، عادل امیری پوده، بهاره الله‌دادی، مونا تاجبخش، مسعود تقوی، پوریا جهانشاد، جواد خدایی، مینا دوراندیش، نعیمه رضایی، سپیده سالاروند، صدف سینمبری، شیما سقندلی، امیر شفیعی، کامیار صلواتی، سارا غلامیان، پگاه قانع، مژگان قادری‌نسب، چیستا گودرزی، میلاد محبی، علی مظفری، عاطفه موسوی.
@koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment