یکی از بزرگترین دروغهای تاریخ این داستان قدیمی و تکراری است که کارخانهها در مراحل آغازین پدید آمدن سرمایهداری، زنان و کودکانی را به کار میگرفتند که پیش از آن زندگیهایی رضایتبخش داشتند. مادرانی که برای کار به کارخانهها رفتند چیزی برای پخت و پز نداشتند. آنها از خانه و آشپزخانه خود راهی کارخانهها نشدند، بلکه بدان جهت به کارخانهها رفتند که آشپزخانهای نداشتند و اگر آشپزخانه داشتند، چیزی نداشتند که در آن بپزند. کودکان هم از آغوش گرم خانوادهها به کارخانه نرفتند. کودکانی که به کارخانه رفتند گرسنه و در حال مرگ بودند. همه حرفهایی که درباره «دهشت وصف ناپذیر» سرمایهداری زده شده است، با همین یک مورد ابطال میشود: دقیقا همان سال هایی که سرمایهداری انگلستان پدید آمد، دقیقا در عصری که انقلاب صنعتی خوانده میشود، یعنی سالهای ۱۷۶۰ تا ۱۸۳۰ و دقیقا در همان سالها، جمعیت انگلستان دوبرابر شد و معنای این ارقام این است که صدها کودکی که در دورههای قبل از سرمایهداری میمردند، در این دوران زنده ماندند و مردان و زنان شدند.
لودویگ فون میزس/ سیاست اقتصادی، شش گفتار درباره سوسیالیسم، کاپیتالیسم، اقتصاد و سیاست
✅ @karkhone