فرزند، شکوه زندگی
فرزند واژه ای پهلوی ساخته شده از فَر= والا،بزرگی،شکوه به اضافه پسوند زند=زندگی،زیستن است؛از این رو فرزند را شکوه زندگی نیز معنی کرده اند،چرا که آریاییان بدنیا آمدن هر کودک را نشانی از شکوهمندی زندگی می دانستند.
ایرانیان از دیر باز فرزندان دختر و پسر را اَرج می نهادند،و در تربیت انان می کوشیدند،چنانکه افلاطون می نویسد،ایرانیان از کودکی ،دادگری ،روش نیک زندگی،میانه رَوی، دوری از خودپسندی ،دلیری و قدرت را به فرزندان خود آموزش می دهند؛همچنین هرودوت نیز در کتاب تاریخ هرودت می نویسد: ایرانیان به فرزندان خود از پنج سالگی تا بیست سالگی آداب نیکوی زرتشتی ، بویژه سواری، تیراندازی و راستگویی می آموختند،آنها دروغگویی را بدترین عیب می دانستند و برای آنکه ناگزیر به انجام این کار زشت نشوند، حتی از وام خواستن نیز خودداری می کردند، چرا که ممکن بود وامدار به جهتی ناگزیر به دروغگویی شود.
شیخ الرئیس ابو علی سینا نیز در برخی رسالات از جمله سیاست ،تصنیف به روش های آموزش کودکان می پردازد، چرا که تربیت فرزند را کاری مهم می داند، و بر این باور است که پدر و مادر باید در تربیت فرزندانشان پویا و کوشا باشند.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan