جامعه شناس بزرگ آلمانی، فرانتز اوپنهایمر، ذکر کرده که دو راه متضاد کسب ثروت وجود دارد؛ یکی راه "تولید و مبادله" است که وی آن را "شیوه اقتصادی" نامید. راه دیگر راه ساده تری است، به این خاطر که به خلاقیت نیازی ندارد و آن ربودن کالاها یا خدمات دیگران با استفاده از زور و خشونت است. این شیوه ی غصب یک جانبه و دزدیدن دارایی دیگران است. این راهی است که اوپنهایمر از آن تحت عنوان "شیوه سیاسی" برای رسیدن به ثروت یاد کرد. باید روشن باشد که استفاده مسالمت آمیز از عقل و انرژی در تولید، مسیر طبیعی انسان است: مسیر بقا و سعادت وی در زمین.
این نیز باید به همین میزان روشن باشد که راه های قهرآمیز و استثمارگرایانه، در تضاد با قانون طبیعی هستند و همینطور انگل وار بوده و به جای افزودن به تولید، از آن می کاهد. «شیوه سیاسی»، تولید را به یک فرد یا گروه انگلی و مخرب انتقال می دهد و این انتقال نه تنها از تولید کمّی می کاهد، بلکه انگیزه تولیدکننده برای تولید فراتر از حد معیشتش را کاهش می دهد. در طولانی مدت، سارق دوام خود را با کاهش دادن یا نابود کردن منبع تغذیه خود، از بین می بَرد. اما تنها این نیست؛ در کوتاه مدت، غارتگر در تضاد با طبیعت حقیقی خود به عنوان یک انسان عمل می کند.
اکنون ما در موقعیتی هستیم که پاسخ کامل تری به این سوال بدهیم: دولت چیست؟ در کلام اوپنهایمر، دولت «سازمان وسایل سیاسی» و نظام مند کردن فرایند غارتگری در یک سرزمین مفروض است. به علت اینکه جرم، در بهترین وجه، گاه و بیگاه است، انگل گونگی بی دوام بوده و خط سیر زندگیِ قهرآمیز و انگل وار را می توان با مقاومت قربانیان قطع کرد. دولت، یک مجرای قانونی، منظم و سیستماتیک برای چپاول مالکیت خصوصی فراهم کرده و خط زندگی دسته انگل جامعه را مطمئن، ایمن و نسبتاً آرام می کند از آنجایی که تولید می بایست همواره مقدم بر غارتگری باشد، بازار آزاد بر دولت مقدم است.
دولت هیچگاه بر اساس یک قرارداد اجتماعی بنا نشده بلکه همواره مولود فتح و استثمار بوده است. الگوی کلاسیک این بود که قبیله فاتح، شیوه قدیمی و محترمانه چپاول و کشتار قبیله مغلوب را متوقف می نمود تا مدت زمان چپاول طولانی تر و ایمن تر شود و البته اوضاع مطلوب تر می شد اگر قبیله مغلوب اجازه حیات و تولید می یافت و در ازای آن فاتحین به عنوان حاکمانی که خراج سالیانه ثابتی تحمیل می کنند در میان مغلوبین اقامت می گزیدند.