حكم «خشونت رفتاری اکتسابی است» به ترجیع‌بند همه‌ی آدم-خوب‌هایی بدل شده که می‌خواهند نشان دهند خواهان کاهش خشونت‌اند. این ادعا اما، هیچ بنیان پژوهشی استواری ندارد. واقعیت آزاردهنده اینکه علی‌رغم پشتگرمی‌های مکرری که داده می‌شود - «ما به آنچه به خشونت می‌انجامد آگاهیم» - ما تقريباً هیچ سرنخی نداریم. نوسان‌های افسارگسیخته در نرخ جرائم - افزایش در دهه‌ی ۱۹۶۰ و اواخر ۱۹۸۰، کاهش در دهه‌ی ۱۹۹۰ - همچنان هر تبیین پیش پاافتاده‌ای را رد می‌کند. و مظنونان همیشگی به‌وجودآورنده‌ی خشونت یا هیچ دلیلی برای مجرم‌بودن‌شان وجود ندارد و یا اینکه به کل جعلی‌اند. این موضوع، بیش از همه در مورد عواملی چون «تغذیه» و «بیماری» خودنمایی می‌کند، که با چرب‌زبانی در فهرست آن دسته از بیماری‌های اجتماعی قرار گرفته‌اند که به اصطلاح مایه‌ی تولید خشونت‌اند. با این حال، حقیقت راست و پوست‌کنده آن است که هیچ شاهدی مبنی بر ارتباط میان کمبود یک ویتامین یا یک عفونت باکتریایی، با ماشه‌چکانی خشونت وجود ندارد. سایر تبیین‌های مشهور خشونت هم از همین نبود شاهد و مدرک رنج می‌برند.

والدین تهاجمی اغلب فرزندانی تهاجمی دارند؛ اما آن‌ها که نتیجه می‌گیرند رفتار تهاجمی در یک «چرخه‌ی بازتولید خشونت» از والدین آموخته می‌شود هرگز توجهی ندارند که [بنا به این مشاهده] به‌ارث‌سيدن تمایلات خشونت‌آمیز به قدر کسب‌شدن آن‌ها محتمل است. چرخه‌های خشونت هیچ چیزی را ثابت نمی‌کنند مگر اینکه کسی فرزندخوانده‌ها را مورد بررسی قرار داده و نشان دهد که آن‌ها به والدین غیر زیست‌شناختی‌شان شبیه‌ترند تا به والدین زیست‌شناختی‌شان. همین نقص، در استدلال روان‌شناسانی وجود دارد که بالاتربودن نرخ ارتکاب خشونت را در مردان، به حساب فرهنگ مردانه می‌گذارند، گویی توجهی ندارند که زنان و مردان به همان اندازه که نقش‌های اجتماعی‌شان متفاوت است، با یکدیگر تفاوت‌های زیست‌شناختی دارند. کودکان آمریکایی، البته که، در معرض الگوهای خشن قرار دارند، اما آن‌ها در معرض دلقک‌ها، وعاظ، خواننده‌های محلی و ملکه‌های مقوایی هم هستند؛ پرسش آن است که چرا کودکان هنگام تقلیدکردن برخی شخصیت‌ها را به دیگران ترجیح می‌دهند؟

📘 #لوح_سپید
✍️استیون پینکر
📄 ۳۰۹-۳۱۰

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ