برخلاف تصور عموم مردم آمریکا، اختلاف طبقاتی فقط بین ۱۰ درصد بالای جامعه و ۹۰ درصد بقیه نیست. اختلاف عمیقی هم در داخل همون ۱۰ درصد وجود داره. این نمودار نرخ رشد درآمد رو نشون میده. در چهل سال گذشته درآمد اونهایی که بین ۱۰ تا ۵ درصد بالا بودن فقط ۴۴ درصد رشد داشته، در حالی که ۱ درصد آخر ۱۵۷ درصد بوده! و باز اختلاف زیادی هست بین ۱ درصد و ۱ دهم درصد. رشد درآمد اونا دیگه تو نمودار جا نشده فقط عددش رو نوشته: ۳۴۳ درصد!
و خب این با عواقبی همراه بوده. داخل اون ۱۰ درصد، برای اونهایی که پایینتر از ۱ درصد هستند خیلی سختتر شده که در طبقه الیت باقی بمونند. دقیقا همینها هستند که این روزها سوسیالیسم رو انداختن تو دهن رسانهها، و وانمود میکنند قراره مشکلات کارگران رو حل کنه! بیشتر طرفداران برنی سندرز از همین قشر هستند. پولدارهایی که خیلی پولدار نیستند و از سیستم ناراضیاند که امکان خیلی پولدار شدن رو ازشون گرفته. سوسیالیسمی که امروز در آمریکا مطرحه، ابدا درباره توده مردم نیست.
یکی از کینههایی که این قشر «پولدار ولی نه خیلی پولدار» از نظام سرمایهداری به دل گرفتند ازونجا حاصل شد که این نظام اونقدری که فکرش رو میکردند و توقعش رو داشتند از طبقات متوسط و پایینتر دورشون نکرد. فرض کنید شما سیصدهزار دلار خرج میکنید در طول تحصیل فرزندتون تا مثلا یک دندانپزشک بشه. توقعی که این سیصدهزاردلار در شما ایجاد میکنه اینه که فرزند دندانپزشکتون پولدارتر و دست به جیبتر از فرزند همسایهتون باشه که پا شده رفته نشویل گیتار میزنه تو میخونهها. اما در عمل، فرزند دندانپزشک یا برنامهنویس یا مهندس برق شما میره سانفرانسیسکو و باید از بنزین گرفته تا اجاره خونه ارقام نجومی پرداخت کنه و سرسال هم کشف کنه اونقدری که فکر میکرد پولدار نشده! در حالی که اومده جایی که مولتیمیلیونرهای زیادی که خیلی بالاتر از خودش هستند زندگی میکنند. در حالی که اون میلیونرها و میلیاردرها رو در حد خودشون باسواد و فرهیخته و ماهر نمیبینند. بعبارتی خودشون رو ساندویچ شده در بین طبقات خیلی پایینتر و خیلی بالاتر میبینند. احساس میکنند سرمایهداری از پایین بشون خیانت کرد، چون به اندازه کافی از میانگین جامعه بالاترشون نبرد، و از بالا هم خیانت کرد چون ثروتاندوزها و فعالان سرمایهای و بورسی که با پول پول درمیارن رو خیلی بالاتر از خودشون قرار داد. این قشر، به معنی واقعی کلمه ناراحتند. ناراحت ازینکه نمیتونند رجعت کنند به دهکهای پایینتر، و نمیتونند جهش کنند به جمع ثروتمندان، و با این حال باقی موندن در جایی که هستند هم کار آسونی نیست. مدتیه که این ناراحتی رو قالب کردهاند به توده مردم، تا وانمود کنند این ناراحتی ما نیست فقط، یک ناراحتی ملیه! و بسیاری از مردم هم باورشون میشه که این ناراحتی ماست! که سرمایهداری بد است.. در حالی که سرمایهداری برای طبقات پایینتر خیلی خوب بوده. دارند حداقل مالیات ممکن رو میدن، و یا نمیدن، و از بسیاری از امکانات هم بهرهمندند که درصد قابل توجهی از ساکنان کره زمین ازشون محرومند.
این قشر ناراحت، بیشترین اثرگذاری رو در سیاست آمریکا دارند. چه در انتخاباتهای فدرال، چه در حتی تصمیمات شوراهای شهرها. از قضا اثر اینها از اثر میلیاردرها هم بیشتره. برای لابی کردن در واشنگتن، یا دولتهای ایالتی، لازم نیست بیل گیتس باشید. با ۲ میلیون دلار هم میشه خیلی کارها کرد. / اریک نوتس
✅ @karkhone