در روزی شوم ،بیش از ۴۵ سال پیش مردی به ایران آمد که از بازگشت به وطن «هیچ» احساسی نداشت و در اولین سخنرانی پس از ورودش گفت می‌خواهد مردم را به مقام «انسانیت» برساند و آب و برق را مجانی کند.
مردی که اقتصاد را مال «خر» خواند و بلافاصله پس از آمدن‌اش چوبه‌های دار برپا شد.
حالا بیش از ۴۵ سال از آن روز گذشته است. سرمایه و منابع عظیم ملی ایران در مسیری نادرست خرج می‌شود تا آمارهای رسمی داخلی حکایت کند که سن فحشا و اعتیاد پایین آمده، کودکان محروم از تحصیل بیش‌تر شده‌اند، فقر بیداد می‌کند، آب و هوا و خوراک این سرزمین ناپاک است، خشکسالی دارد ریشه حیات این سرزمین را خشک می‌کند و هزار مصیبت دیگر بر جان و مال ایرانیان آوار شده است.
