یکی از چالش‌های سیاستگذاری به صورت عام و سیاستگذاری آب به صورت خاص در کشور آنست که خواسته‌ایم

در کشاورزی، هلند باشیم
در خودرو سازی، آلمان باشیم
در تکنولوژی، ژاپن باشیم
در فناوری، سیلیکون ولی آمریکا باشیم
در بازار آزاد، آمریکا باشیم
در اقتصاد، چین باشیم
در رفاه، سوییس و کشورهای اسکاندیناوی باشیم
در محیط‌زیست، دانمارک و فنلاند باشیم
در باشگاه داری فوتبال، انگلستان و اسپانیا باشیم
و غیره

درحالیکه اگر هلند در کشاورزی، قطب است، ادعایی در حوزه صنعت خودرو ندارد و همچنین سایر کشورها در سایر حوزه‌ها.

این در حالیست که ما می‌خواهیم تقریبا در بسیاری از حوزه‌ها همه چی باشیم که بدلیل عدم سیاستگذاری صحیح ، تقریبا در بسیاری از حوزه‌های ذکر شده ناموفق بوده‌ایم.

لذا یک مشکل بزرگ آنست که "نمی‌دانیم" چه "می‌خواهیم" ؟

این مشکل و معضل در حوزه آب و محیط‌زیست به جد گریبانگیر سیاستگذاری‌های آب در کشور بوده و همچنان هست.
رصد سیاست‌های آبی شش دهه گذشته در حوزه های مختلف از جمله سدسازی، طرح های انتقال آب، نمک زدایی و آب ژرف و ... بخوبی گواه و بیانگر این معضل جدی است.

بدیهی است که این به معنی تک بُعدی بودن فرصت ها و نقاط قوت کشور نیست بلکه به معنای اینست که ما متأسفانه «فرصت»ها، «ظرفیت»ها و «محدودیت»های کشور خود را نمی دانیم و تقریباً در پی آن هستیم که هر جایی که با توجه به فرصت ها و ظرفیت های خود در زمینه ای به رشد و پیشرفت رسیده است ما نیز بخواهیم بدون مطالعات و ظرفیت سنجی مناسب آن مطلوب را در کشور کپی برداری کرده و در بخشی از کشور پیاده سازی کنیم.

این روند سیاستگذاری سبب شده است که نه تنها از فرصت ها و ظرفیت های طبیعی-انسانی کشور به درستی بهره نبریم ، بلکه بخشی از این ظرفیت ها و فرصت ها نیز به مشکل، چالش و تهدید تبدیل شده است

✅ @karkhone

Comments

Be the first to add a comment