بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/6)
| سرگه بارسقیان
اختلاف فکری و زاویه دید مهدوی کنی و موسوی در گفتوگویی که از آنها نقل شده، به خوبی عیان است؛ جایی که مهدوی کنی نقل کرده: «ایشان گفت آقای مهدوی! پدر من بازاری است، چایفروش است، آدم خوبی هم هست، ولی اصلاً خصلت بازاریها خصلت زالوصفتی است (یک چنین تعبیری کرد) و من با آنها مخالفم، اینها زالوصفت هستند، ما باید کاری کنیم که دست این زالوصفتها از اقتصاد کشور قطع شود. بنده میگفتم آقای موسوی! من هم قبول دارم بعضیها زالوصفت هستند، اما بحث این است که عقل اقتصادی اقتضا میکند برای اصلاح مسائل اقتصادی بهگونهای رفتار کنیم که سرمایهها در مسیر تولید و اشتغال قرار گیرد، ما بر جریان نظارت جدی داشته باشیم، ولی نمیگویم که دست زالوصفتها باز باشد.»
رویکرد اقتصادی دولت دوران جنگ مورد قبول رئیسجمهور وقت هم نبود؛ چنانکه آیتالله خامنهای، سالها بعد (۱۳۸۶.۶.۸) درباره آن دوره گفتند: «در آن سالهای دهه ۶۰ که آقایان [...] به سمت روز به روز غلیظتر کردن اقتصاد دولتی میرفتند، من مثال میزدم و میگفتم فرض کنید یک موتوری است که میتواند این بار سنگین را برساند و شما هم در کنار موتور راه میروید یا خودتان پشت فرمان مینشینید و هدایتش میکنید. [اما] شما این موتور را کنار گذاشتید و همه باری را که توی این وانت است، خودتان روی دوش گرفتید [...] این موتور، بخش خصوصی است. این را آن زمان به آنها میگفتیم، اثر هم نمیکرد. امام هم هر چه میگفتند به مردم بدهید، اینها میگفتند مراد از مردم، بخش خصوصی نیست، [بلکه] مردم یعنی توده مردم. [بعد میگفتند] به توده مردم چه جوری میشود کمک کرد؟ [اینکه] دولت، اقتصاد را در دست بگیرد، به توده مردم کمک کند. [...] همان کسانی که آن زمان آن جور حرف میزدند، حالا ۱۸۰ درجه برگشتهاند؛ یعنی باز هم در حد تعادل قرار ندارند. [...] خط متعادل همین است: سرمایه مردم و مدیریت مردم، اقتصاد را بر دوش بگیرد و کنترل و هدایت به عهده دولت باشد.» با این حال میرحسین موسوی پس از دو دهه که با انتخابات ریاستجمهوری به عرصه بازگشت، از خاتمه اقتصاد جنگی با ختم جنگ گفت؛ در گفتارش نشانی از طرفداری از اقتصاد دولتی نبود: «جنگ خاتمه پیدا کرده و اقتصاد جنگی نیز خاتمه پیدا کرده است، راه برونرفت از شرایط کنونی با محوریت بخش خصوصی امکانپذیر است و بخش خصوصی عامل اصلی رشد اقتصادی کشور است. هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن فعالیتهای بخش خصوصی اصلیترین نقش را نداشته باشد؛ هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن دولتی توانمند و برنامهریز و سیاستگذار و ناظر و توسعهگرا نقش اساسی در فراهم نمودن بسترهای مناسب برای حضور توانمند فعالان اقتصادی خصوصی را فراهم نکرده باشد. دولت به نمایندگی از آحاد جامعه از جمله فعالان اقتصادی، بایستی توان خود را در خدمت ارتقای توان و تسهیل شرایط حضور فعال بخش خصوصی در اقتصاد صرف کند و نه آنکه در رقابت با آنها قرار گیرد. اهتمام جدی به اجرای کامل، همهجانبه و دقیق سیاستهای کلی اصل ۴۴ قانون اساسی از ضرورتهای اجتنابناپذیر برای توسعه ملی میباشد؛ آنچه به عنوان خصوصیسازی در حال حاضر انجام میشود تثبیت مدیریت غیربهرهور دولتی است.»
✅ @karkhone
قسمت 5/7 رو منتشر نکردید
با تشکر