شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان

دگر نه یکّه ‌ و تنها
که باهمیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه

نه خشم و کینه که مهر است
میان سینه‌ی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو‌ ماها!

که ما تنیم، تن واحد
وطن وطن که تن ماست
لباس روح شهیدان
غبار دشت و دمن‌‌هاست

شکفته شد به گلوها...

سرود دی ماه ۹۶. باز نویسی آذر ۹۸