#الف
🔹پلنگ و کفتار!
▫️شورای سردبیری: امروز باید به برخی پرسشهای خوانندگان درمورد احتمالات پیشِرو دربارۀ تغییرات سیاسی، سرنوشت نظام و همچنین نیروهای حاضر در روند این سرنوشت پاسخ دهیم. اساسیترین پرسش این است که نیروهای عامل در تغییر یا تحولِ سیستم کدماند و روابط آنها با یکدیگر چگونه.
در تاریخِ جهان تاکنون رژیمِ ابدی و نامیرا نداشتهایم و همۀ نظامهای سیاسی و دولتها و حکمرانها، عمر محدود داشتهاند. این میرایی در قالبهای متنوعی بوده است: شورشِ منتهی به انقلاب، تحول کودتایی، تهاجم خارجیِ منجر به سرنگونی و تغییر سیستم، پیدایشِ شرایط گذار از طریق رأی و در نهایت اصلاحات در حکمرانی، قالبهای اصلیِ تکوینِ تغییرات در ساختار سیاسی و رأس حکومتها بودهاند. انتخاب این قالبها در جوامع، سلیقهای نیست و نتیجۀ توازنهایی در میزان قدرتِ عاملانِ مؤثر در تغییر است. همین قدرت، خود نتیجۀ دو متغیر است: اهرم اِعمال قدرت در و بر حکومت، و میزان و سهمِ مالکیت در داراییهای موجودِ کشور. متغیرِ آخر در واقع همان تعلقِ طبقاتیِ اشخاص است.
در ایران کنونی، نیروهای واجدِ عاملیتِ سیاسیِ مؤثر، عمدتاً در بخشهای پایینیِ جامعه و لایۀ فوقانیِ حکومت قرار دارند و بقیۀ نیروها یا در حال تطور و شکلگیریاند یا در فاز نظارتِ خاموشاند و یا در وضعیت جنینیاند و هنوز امکان بروز نیافتهاند. نگاهی به ساختار این نیروها، جایگاه طبقاتیشان و روابطشان با یکدیگر میاندازیم.
عمدهترین نیروی اجتماعی ایران، طبقات و اقشار در حال فراخ شدن (از نظر اندازه) و ملتهب (از نظر عمل اجتماعی)، یعنی طبقۀ کارگر و متوسط هستند. اینچنین که کاهشِ مستمرِ کیفیتِ زندگی و نزول دسترسیهای طبقۀ متوسط، به افزایش تهیدستان شهری منجر میشود. آمار رسمی و در دسترس حاکی از تنزل در زمینۀ کالری دریافتی، کیفیت سکنی، سطح و هزینۀ آموزش و امکانات بهداشتی است. گمان میرود مرزِ جداییِ طبقۀ متوسطِ شهری از طبقۀ کارگر و تهیدستانِ شهری، به زیان طبقۀ متوسط و بهسرعت در حال جابهجایی است. علاوه بر فشارهای عمومیِ حاصل از تورم بالا و نرخ بالای بیکاری، مجموعۀ این دو طبقه در حوزههای دیگری نیز با حکومت رویارویند. تعارضِ فرهنگِ حقنهگرای حکومتی با عرف اجتماعی، رفتار سرکوبگرانه در امور شخصیِ مردم، فساد مقامهای حکومت و اشتهار عمّال آن به اینکه همه غارتگر و سرتاپا در فسادند یک تلقیِ نفرتآلود و عمومی و مشترک از مجموعۀ حکومت است. تفسیرهای واقعگرا از رأیگیریهای عمومی سالهای گذشته نشان داده است اکثریتی متجاوز از 80درصدِ جامعه علاوه بر نارضایی از رفتار حکومت، خواهان تغییر آن هستند. بخش عمدۀ این درصدِ جمعیتی را طبقاتی تشکیل میدهند که از آنها حرف زدیم.
🆔 @jameeno
🔺اینجا بیشتر بخوانید
🔹پلنگ و کفتار!
▫️شورای سردبیری: امروز باید به برخی پرسشهای خوانندگان درمورد احتمالات پیشِرو دربارۀ تغییرات سیاسی، سرنوشت نظام و همچنین نیروهای حاضر در روند این سرنوشت پاسخ دهیم. اساسیترین پرسش این است که نیروهای عامل در تغییر یا تحولِ سیستم کدماند و روابط آنها با یکدیگر چگونه.
در تاریخِ جهان تاکنون رژیمِ ابدی و نامیرا نداشتهایم و همۀ نظامهای سیاسی و دولتها و حکمرانها، عمر محدود داشتهاند. این میرایی در قالبهای متنوعی بوده است: شورشِ منتهی به انقلاب، تحول کودتایی، تهاجم خارجیِ منجر به سرنگونی و تغییر سیستم، پیدایشِ شرایط گذار از طریق رأی و در نهایت اصلاحات در حکمرانی، قالبهای اصلیِ تکوینِ تغییرات در ساختار سیاسی و رأس حکومتها بودهاند. انتخاب این قالبها در جوامع، سلیقهای نیست و نتیجۀ توازنهایی در میزان قدرتِ عاملانِ مؤثر در تغییر است. همین قدرت، خود نتیجۀ دو متغیر است: اهرم اِعمال قدرت در و بر حکومت، و میزان و سهمِ مالکیت در داراییهای موجودِ کشور. متغیرِ آخر در واقع همان تعلقِ طبقاتیِ اشخاص است.
در ایران کنونی، نیروهای واجدِ عاملیتِ سیاسیِ مؤثر، عمدتاً در بخشهای پایینیِ جامعه و لایۀ فوقانیِ حکومت قرار دارند و بقیۀ نیروها یا در حال تطور و شکلگیریاند یا در فاز نظارتِ خاموشاند و یا در وضعیت جنینیاند و هنوز امکان بروز نیافتهاند. نگاهی به ساختار این نیروها، جایگاه طبقاتیشان و روابطشان با یکدیگر میاندازیم.
عمدهترین نیروی اجتماعی ایران، طبقات و اقشار در حال فراخ شدن (از نظر اندازه) و ملتهب (از نظر عمل اجتماعی)، یعنی طبقۀ کارگر و متوسط هستند. اینچنین که کاهشِ مستمرِ کیفیتِ زندگی و نزول دسترسیهای طبقۀ متوسط، به افزایش تهیدستان شهری منجر میشود. آمار رسمی و در دسترس حاکی از تنزل در زمینۀ کالری دریافتی، کیفیت سکنی، سطح و هزینۀ آموزش و امکانات بهداشتی است. گمان میرود مرزِ جداییِ طبقۀ متوسطِ شهری از طبقۀ کارگر و تهیدستانِ شهری، به زیان طبقۀ متوسط و بهسرعت در حال جابهجایی است. علاوه بر فشارهای عمومیِ حاصل از تورم بالا و نرخ بالای بیکاری، مجموعۀ این دو طبقه در حوزههای دیگری نیز با حکومت رویارویند. تعارضِ فرهنگِ حقنهگرای حکومتی با عرف اجتماعی، رفتار سرکوبگرانه در امور شخصیِ مردم، فساد مقامهای حکومت و اشتهار عمّال آن به اینکه همه غارتگر و سرتاپا در فسادند یک تلقیِ نفرتآلود و عمومی و مشترک از مجموعۀ حکومت است. تفسیرهای واقعگرا از رأیگیریهای عمومی سالهای گذشته نشان داده است اکثریتی متجاوز از 80درصدِ جامعه علاوه بر نارضایی از رفتار حکومت، خواهان تغییر آن هستند. بخش عمدۀ این درصدِ جمعیتی را طبقاتی تشکیل میدهند که از آنها حرف زدیم.
🆔 @jameeno
🔺اینجا بیشتر بخوانید
1 comment
Log in to comment
...وتاسف فراوان از سرنوشتی که ما را به سوی خود می کشاند .