«این سلبریتی جمهوریاسلامی،داریوش ارجمند،فکر میکنه مسوولان در کشورهای دموکراتیک وقتی دوره مسوولیتشون تموم میشه میرن در زبالهدونی و حتما مسوولانی چون خامنهای و بشار اسد و صدامحسین و...که همیشه سر کار میمونن تا بمیرن خیلی جاودانه میشن. یکی به این خبر بده جریان رو».
متن و ویدئو ارسالی از همراهان
#بشاراسد #داریوش_ارجمند #سینما #خامنه_ای #صداسیما
@Tavaana_Tavaanatech
ما تو فارسی برا «شتر» یک کلمه داریم. همین شتر. اعرابِ شبهجزیره عربستان شاید بیست سی کلمه واسه شتر داشته باشن: شتر یه کوهانه یه اسم داره، شتر دو کوهانه یه اسم دیگه. شتر نر، شتر ماده، شتر حامله هر کدوم یه کلمه دارن. شتر با پشم قرمز، شتر پیر، بچه شتر هر کدوم یه واژه مخصوص دارن .... چرا؟ چون شتر واسه اعراب شبهجزیره عربستان خیلی مهم بود. زندگیشون با شتر میچرخید. جون آدمیزاد رو با شتر تخمین میزدن
ما تو فارسی یک کلمه واسه «برف» داریم. همین برف. در سال چهار بار برف میاد. یک کلمه واسش کفایت میکنه. اسکیموها واسه برف شاید بیشتر از بیست تا کلمه داشته باشن: برف خشک، برف آبدار، برف ریز، برف درشت، برف یخزده، برف با باد، برف با تگرگ ... واسه هر کدوم یه کلمه مخصوص دارن. چرا؟ چون تو محیط قطب صبح تا شب داره برف میاد، با برف خونه میسازن
تو انگلیسی یک کلمه برا چاپلوسی دارن (flattering). آدم چاپلوس ندارن! ولی ما تو فارسی این همه کلمه و ضربالمثل داریم: چاپلوس، زبانباز، دستمال به دست، خایهمال، پاچهخوار، کاسهلیس، چربزبان، متملق، مجیزگو، هندونه زیر بغل گذاشتن، بادمجون دور قابچین ... غلامتم، چاکرتم، مخلصیم، چُخلِصیم، خاک پاتم، کوچیکتم، شما سروری آقایی مولایی ... فرهنگ و آدمهاش رو داشتیم که این همه کلمه براش داریم
این آخر عمری کمتر بمال بی بته