روزنامه‌نگاری که می‌تواند انگشت‌هایش را طوری روی صفحه‌کلید بچرخاند تا بنویسند: «شهادت قاضی مقیسه»، در بهترین حالت دارد به مخاطبش می‌گوید: من قاطی آدم حساب نیستم، من فرق شرف و بی‌شرفی را نمی‌فهمم، من همان‌قدر روزنامه‌نگارم که پزشکیان سیاستمدار است، مرا جدی نگیر، من فقط یک آدمک قلم‌به‌مزدم که رزومه بیست سال ژورنالیسم دارد، فکرش را هم نکن که من روزی آدم بوده باشم یا روزی آدم شوم.