زن پاسخ داد: «یه کم پول دزدید‌م» و لبخندی زد.
جو لبخندش را برگرداند. اگر زیادی به خود زحمت می‌داد، شاید می‌توانست فقط مادرش را زنی بداند هم زیبا و هم دوست‌داشتنی، اما اکنون در این مورد ـ و چه بسا شکوه خلاف‌کاربودن نیز مزید بر علت شده بود ـ آن خانم که بغل‌دستش نشسته بود، در نظرش جذاب‌تر از آن چیزی آمد که تصورش را کرده بود. او خوش‌برخورد بود، موهایی نرم و لبخندی دل‌نشین داشت و زیاد هم ماتیک و چیزهای دیگر به چهره نمالیده بود و نیز کت خزش در برخورد با دست جو حس نرمی و مرغوبیت می‌داد. هم‌چنین، آن لحظه که تبسم کرد، جو دیگر یقین پیدا کرد سؤالاتی بیهوده از قبیل سن و سال و این‌که آیا مدرسه را دوست دارد، در کار نخواهد بود، از این رو بود که ناغافل جواب تبسمش را با لبخندی کاملا دوستانه داده بود.
جو پرسید: «یعنی می‌گیرنِتون؟»
زن نیز جواب داد: «شک نکن؛ به همین زودیا. البته به دردسرش می‌ارزید.»
جو که ‌خوب می‌دانست خلاف آخر و عاقبت ندارد، پرسید: «چه‌طور؟»
«خب، این شد که یه مقدار پول از اون مرتیکه‌ی خسیس که صاحب‌کارم باشه، دزدیدم و ...
#دختر_گمشده #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
نسخه‌ی دیجیتال در #طاقچه