سیمین از نگاه «سیمین¹»: «سیمین ساختار هر مصرع یا بیتی را طوری تدوین می‌کند که به تحرک مصرع و بیت بعدی بینجامد و اوج غزل یا غزل‌واره را به پایان اثر وامی‌گذارد که ضربت آخری را فرود آورد و انگیختگی او، که به هوشیاری انجامیده، انگیختگی و هوشیاری را به تو هم ارزانی می‌دارد و تو متوجه می‌شوی که عصاره‌ی دردهای زمانه را واگویه کرده‌است. اگر غزل‌سرایی در شعر فارسی را با رودکی آغاز کنیم، ابیات غزل‌های رودکی هم در بیش‌ترِ موارد از چنین تداومی برخوردار است؛ اما حتی حافظ، به‌جز چند استثناء، هویت ابیات غزلش مستقل است، ضمن آن‌که هر بیت، شاه‌بیتی است. تداوم، تنها ویژگی شعرهای اخیر سیمین نیست. نوآوری او در وزن شعر فارسی، وسعتی که به اوزان شعر فارسی داده‌است، قطع رابطه با وزن‌های قدیمی یا به عبارت دیگر «آشنایی‌زدایی» و عدم به‌کارگیری وزن‌های مطبوع و مألوف و محیطی که با اوزان ناآشنا به‌وجود می‌آورد، از تازگی و بدعتِ بی‌مانندی سرشار است او را شاعری صاحب‌ِسبک معرفی می‌کند».
۲۸ تیر درگذشت سیمین بهبهانی است. علی‌محمد حق‌شناس (۱۳۱۹ - ۱۳۸۹) زبان‌شناس برجسته، لقب «نیمای غزل» را به او داده بود.
____
۱. سیمین دانشور
‌
@REsearchers
‌
‌