هیمن سیدی تحلیلگر سیاسی در نوشته‌ای ده موردی ممکن بودن سهم پنجاه درصدی ایران از دریای خزر را بررسی کرده است:

آقای ظریف با تمسخر سهم ۵۰ درصدی ایران در خزر از منتقدین خواسته که متن کنوانسیون را بخوانند و بعد نظر دهند. آقای ظریف ما متن کنوانسیون را خواندیم:

۴. طبق بند ۱۰ کنوانسیون که ظریف فکر می‌کند ما آنرا نخواندەایم تصریح شده که کشورهای دیگر اگر از کانال ولگا یا اوراسیا استفاده کنند باید با روسیه و آذربایجان مذاکره کنند یا در حالت عدم حصول توافق دوجانبه، باید کاملاً قوانین ملی این دو کشور را رعایت کنند. مالکیت فرضی ایران بر آبهای مرکزی به درد چنین روزی می‌خورد!

۵. قبل از پرداختن بیشتر به متن نوشتەهای کنوانسیون باید نانوشتەهایش را ببینیم؛ سکوت مطلق در مورد قراردادهای سابق! یعنی اگر فردی از پیشینهٔ خزر اطلاعی نداشته باشد با مطالعهٔ کنوانسیون فعلی تصور می‌کند این نخستین بار در طول تاریخ است که بر سر مالکیت خزر توافقاتی صورت گرفته!

۶. معمولاً هر قرارداد جدیدی قبل از هرچیز تکلیف خود را با قراردادهای پیشین روشن می‌کند که به یکی از این اشکال ذکر می‌شود: قرارداد جدید یا «در تکمیل قبلی‌ها» است یا در راستای «تغییر آنها» یا «لغو کامل آنها». حتی در صورت لغو قراردادهای پیشین هم باید در قرارداد جدید بدان اشاره شود اما در قرارداد فعلی حتی نامی هم از قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ به میان نیامده است.

ادامه دارد...

#دریای_خزر #دریای_کاسپین #روسیه #آذربایجان #ترکمنستان #ایران
https://t.me/irannc/25680

Comments

Be the first to add a comment