«برادرم سالها در سلیمانیه کار ایزوگام ساختمان میکرد؛ آن روز، برق او را گرفت و از روی داربست، بین طبقه دوم و سوم سقوط کرد... من خودم هم چند سالی است که در عراق کار میکنم؛ از سال ۲۰۰۶، کار سنگکاری میکنم؛ هر بار که وارد عراق میشویم ۵ هزار دینار بابت بیمه از ما میگیرند اما بعد از حادثه که مراجعه کردیم گفتند شما اقامت ندارید با ویزای توریستی برای کار آمدهاید و هیچ چیز به شما تعلق نمیگیرد!»
.
روایت تلخیست؛ ولی روایتی واقعیست از رنج جوانی به نام «محمد نجفی» که زاده یکی از روستاهای مریوان در ایران است ولی سالهاست که با همولایتیهای خودش، از بیکاری در ایران فرار میکند و برای کارکردن به کردستان عراق میرود. جنبه دردآور داستان اینجاست که محمد به تازگی نامزد کرده بود و قرار بود مراسم عروسیاش در زادگاهش برگزار شود؛ ولی محمد اکنون روی ویلچر است.
.
جذابیت کارکردن در کردستان عراق به دو علت است؛ یکی به علت درآمد بیشتر آن نسبت به کار در ایران است و دومی به علت ورود آسان به کردستان عراق است. یکی از کارگران ایرانی به این نکته اشاره میکند که در کردستان عراق برای یک روز کار ۲۵ تا ۳۰ هزار دینار (معادل ۲۰ تا ۲۵ دلار) دستمزد دریافت میکند که سه برابر دستمزد کارگر در ایران است. .
.
ولی وضعیت کارگران ایرانی در کردستان اصلا مطلوب نیست. به گفته کارشناسان، مهمترین مشکل کارگران ایرانی در عراق، «عدم سازماندهی مناسب» است. در حالیکه کشوری همچون ترکیه، کارگران کشور خویش را تحت نظارت خودش و با حساب و کتاب به عراق میفرستند یا کارگران بنگلادشی، اتیوپیایی، یا فیلیپینی میتوانند به واسطه شرکتها و سازمانهای دولتی کشور خودشان سازماندهی شوند که در واقع طرف اصلی قرارداد با پیمانکاران و مدیران عراقی هستند، ایرانیان هیچ حمایتگری ندارند و در این میان حتی اگر مدیر یا پیمانکاری نخواهد حقوق آنها را پرداخت کند، آنها نیز هیچ راهی برای احقاق حقوق خود ندارند.
بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2ozHtAB@Tavaana_TavaanaTech