ما برای هم «غیر عادی» شده‌ایم
علی تقی‌پور
در روزهای اخیر در شبکه‌های اجتماعی، هرگاه گزارشی از اعتراضات منتشر می‌شد، برای بسیاری این حجم از خشونت و خسارت به اماکن عمومی قابل درک نبود. حتی برای آنهایی که در دل اعتراضات حضور داشتند نیز تردیدهایی جدی مطرح بود.
گروهی این‌گونه توجیه می‌کردند که این‌ها گروه‌های سازمان‌دهی شده و آموزش‌دیده وابسته به خارج‌اند و گروهی دیگر مدعی بودند این‌ها لباس‌شخصی‌ها و نفوذی‌های حکومت بودند تا بهانه را برای سرکوب معترضین فراهم کنند.
هر دو گروه مشاهدات دسته اولی را برای اثبات ادعای خود مطرح می‌کردند اما بر این امر اتفاق نظر داشتند که پدیده‌ای «غیر عادی » را مشاهده کرده‌اند.
در ساحت سیاسی، در میان جناح‌های داخلی اصلاح‌طلب و اصول‌گرا نیز پدیده‌های «غیر عادی» کم‌تر از خیابان‌ها به چشم نمی‌خورد. حقوق‌قدانی که سرهنگ نبود از سرهنگ‌ها زبان تهدیدآمیزتری داشت و رهبری که قرار بود امید مستضعفین باشد، بی‌دغدغه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی کوخ‌نشینان سرمستانه اعلام پیروزی کرد؛ اصلاح طلب، منتخب خود روحانی را «غیر عادی» می‌دید و جوان عدالت‌خواه حزب الهی، رهبر محبوبش را.
نمایندگان مجلس اراده‌ای برای تشکیل کمیته حقیقت‌یاب ندارند و فعالین سیاسی و دانشجویی نیز دیگر اعتمادی به گفته‌ی آنها ندارند تا این مطالبه را مطرح کنند. مجلس نه تنها در راس امور نیست بلکه مجلس استعفاها و اعتراضات نمایشی شده است.
هیچ واژه‌ای به این اندازه عمق شکاف اجتماعی و سیاسی ایجاد شده را نشان نمی‌دهد. ما برای هم «غیر عادی» شده‌ایم. تردیدها از اینکه «آن معترضان» که بودند؟ و ترس از تکرار این خشونت‌ها، بر اراده فعالین سیاسی برای هر اعلام موضع صریح و بی‌لکنتی در دفاع از معترضان سنگینی می‌کند و در سمت معترضین نیز خشم از این همه بی‌تفاوتی مسئولین و فعالین سیاسی، بر خرد جمعی آنها چیره شده است.
زبان‌ها از هم فاصله گرفته‌اند. الگوی اعتراضات از شیوه مطلوب روشنفکران و جنبش‌های طبقات متوسط فاصله پیدا کرده. بسیاری از نخبگان مرجعیت خود را از دست داده‌اند. سرکوب‌ها بیش از آنکه بتواند جسم معترضین را بی‌جان کند، روح جامعه را ویران کرده است. گروه‌ها، اقشار و طبقات سرکوب‌شده نیز به یکدیگر با چشم تردید می‌نگرند. در اوج روزهای بحران قطعی اینترنت نیز مزید بر علت شد، چشم‌ها بر روی یکدیگر بسته ماندند تا دست‌ها در دست هم قرار نگیرند.
اما این روزها بعد از فروکش کردن اعتراضات خیابانی، فعالین مدنی و سیاسی که در خارج از دایره قدرت ایستاده‌اند و تلاش‌های خیرخواهانه‌ی آنها برای کاهش شکاف بین مردم و حکومت بی‌نتیجه مانده است، تنها ابزار باقی‌مانده‌شان برای حفظ همبستگی اجتماعی جامعه، احیا «قدرت همدلی» است.
https://tinyurl.com/tuypnph
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/69906
علی تقی‌پور
در روزهای اخیر در شبکه‌های اجتماعی، هرگاه گزارشی از اعتراضات منتشر می‌شد، برای بسیاری این حجم از خشونت و خسارت به اماکن عمومی قابل درک نبود. حتی برای آنهایی که در دل اعتراضات حضور داشتند نیز تردیدهایی جدی مطرح بود.
گروهی این‌گونه توجیه می‌کردند که این‌ها گروه‌های سازمان‌دهی شده و آموزش‌دیده وابسته به خارج‌اند و گروهی دیگر مدعی بودند این‌ها لباس‌شخصی‌ها و نفوذی‌های حکومت بودند تا بهانه را برای سرکوب معترضین فراهم کنند.
هر دو گروه مشاهدات دسته اولی را برای اثبات ادعای خود مطرح می‌کردند اما بر این امر اتفاق نظر داشتند که پدیده‌ای «غیر عادی » را مشاهده کرده‌اند.
در ساحت سیاسی، در میان جناح‌های داخلی اصلاح‌طلب و اصول‌گرا نیز پدیده‌های «غیر عادی» کم‌تر از خیابان‌ها به چشم نمی‌خورد. حقوق‌قدانی که سرهنگ نبود از سرهنگ‌ها زبان تهدیدآمیزتری داشت و رهبری که قرار بود امید مستضعفین باشد، بی‌دغدغه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی کوخ‌نشینان سرمستانه اعلام پیروزی کرد؛ اصلاح طلب، منتخب خود روحانی را «غیر عادی» می‌دید و جوان عدالت‌خواه حزب الهی، رهبر محبوبش را.
نمایندگان مجلس اراده‌ای برای تشکیل کمیته حقیقت‌یاب ندارند و فعالین سیاسی و دانشجویی نیز دیگر اعتمادی به گفته‌ی آنها ندارند تا این مطالبه را مطرح کنند. مجلس نه تنها در راس امور نیست بلکه مجلس استعفاها و اعتراضات نمایشی شده است.
هیچ واژه‌ای به این اندازه عمق شکاف اجتماعی و سیاسی ایجاد شده را نشان نمی‌دهد. ما برای هم «غیر عادی» شده‌ایم. تردیدها از اینکه «آن معترضان» که بودند؟ و ترس از تکرار این خشونت‌ها، بر اراده فعالین سیاسی برای هر اعلام موضع صریح و بی‌لکنتی در دفاع از معترضان سنگینی می‌کند و در سمت معترضین نیز خشم از این همه بی‌تفاوتی مسئولین و فعالین سیاسی، بر خرد جمعی آنها چیره شده است.
زبان‌ها از هم فاصله گرفته‌اند. الگوی اعتراضات از شیوه مطلوب روشنفکران و جنبش‌های طبقات متوسط فاصله پیدا کرده. بسیاری از نخبگان مرجعیت خود را از دست داده‌اند. سرکوب‌ها بیش از آنکه بتواند جسم معترضین را بی‌جان کند، روح جامعه را ویران کرده است. گروه‌ها، اقشار و طبقات سرکوب‌شده نیز به یکدیگر با چشم تردید می‌نگرند. در اوج روزهای بحران قطعی اینترنت نیز مزید بر علت شد، چشم‌ها بر روی یکدیگر بسته ماندند تا دست‌ها در دست هم قرار نگیرند.
اما این روزها بعد از فروکش کردن اعتراضات خیابانی، فعالین مدنی و سیاسی که در خارج از دایره قدرت ایستاده‌اند و تلاش‌های خیرخواهانه‌ی آنها برای کاهش شکاف بین مردم و حکومت بی‌نتیجه مانده است، تنها ابزار باقی‌مانده‌شان برای حفظ همبستگی اجتماعی جامعه، احیا «قدرت همدلی» است.
https://tinyurl.com/tuypnph
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/69906
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment