🗣ونس امروز در واکنش به شکست جمهوری‌خواهان، در متنی کم‌سابقه از نظر صراحت سیاسی، اعلام کرد که دلیل اصلی شکست حزب «جنگ» بوده است. نکته مهم‌تر در تحلیل او این است که جمهوری‌خواهان الزاماً به دلیل عدم مشارکت هوادارانشان شکست نخورده‌اند. به گفته ونس، بسیاری از کسانی که در سال ۲۰۲۴ به ترامپ رأی داده بودند، در انتخابات ۲۰۲۶ پای صندوق‌ها حاضر شدند، اما این بار به دموکرات‌ها رأی دادند.
او با استناد به نظرسنجی یکی از مشاوران مورد اعتمادش توضیح می‌دهد که رأی‌دهندگان روی‌گردان از جمهوری‌خواهان چهار مطالبه اصلی داشته‌اند: پایان جنگ، تمرکز بر تورم و هزینه‌های زندگی، بازگشت به اصل «اول آمریکا» و تغییر رابطه ایالات متحده با اسرائیل.
اهمیت این چهار مطالبه در کنار یکدیگر است. ظاهراً برای بخشی از ائتلاف انتخاباتی ترامپ، جنگ ایران، افزایش فشارهای اقتصادی و رابطه واشنگتن با اسرائیل دیگر مسائل جداگانه‌ای نیستند، بلکه اجزای یک نارضایتی سیاسی واحد محسوب می‌شوند. این رأی‌دهندگان با وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان، کاهش هزینه‌های زندگی و اولویت دادن به منافع آمریکایی‌ها به ترامپ رأی داده بودند، اما اکنون احساس می‌کنند دولت از همان وعده‌های بنیادین فاصله گرفته است.
از این منظر، جریان «اول آمریکا» را دیگر نمی‌توان یک مجموعه منسجم دانست. دست‌کم سه گرایش در درون آن قابل تشخیص است: جریان ملی‌گرای مخالف مداخلات خارجی با چهره‌هایی چون تاکر کارلسون و نزدیکان فکری ونس؛ جریان مداخله‌گر و حامی سرسخت اسرائیل که چهره‌هایی مانندعموی به گور شده‌شان لیندزی گراهام و مارک لوین از نمایندگان برجسته آن هستند؛ و جریان عمل‌گرای نزدیک به شخص ترامپ که بیش از پایبندی به یک دکترین ثابت، بر نمایش قدرت، معامله‌گری و دستاوردهای سیاسی تأکید دارد. البته مرز این گرایش‌ها قطعی نیست و در طول جنگ نیز جابه‌جا شده است.
در این میان، موقعیت ونس اهمیت ویژه‌ای دارد. او به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور، هم در تصمیمات دولت و هم در تلاش‌های دیپلماتیک مربوط به جنگ مشارکت داشته و نمی‌تواند خود را کاملاً بیرون از مسئولیت آن قرار دهد. بااین‌حال، اکنون می‌کوشد میان وفاداری به ترامپ و وفاداری به آن بخش از پایگاه اجتماعی جنبش ماگا که مخالف جنگ‌های خارجی است، تمایز قائل شود. این تمایز برای آینده سیاسی او و رقابت احتمالی بر سر جانشینی ترامپ در انتخابات ۲۰۲۸ نیز اهمیت دارد.
اهمیت اظهارات ونس در این است که یکی از عالی‌ترین مقامات دولت، برخلاف تلاش برای انداختن مسئولیت شکست بر دوش نامزدها یا ضعف تبلیغات انتخاباتی، مستقیماً تصمیم راهبردی دولت برای ورود به جنگ ایران را زیر سؤال می‌برد.
شاید مهم‌ترین نتیجه سیاسی جنگ ایران برای آمریکا هنوز نه در میدان جنگ، بلکه در درون ائتلافی در حال شکل‌گیری باشد که آینده حزب جمهوری‌خواه را تعیین خواهد کرد. ائتلافی که ترامپ با شعار «اول آمریکا» ساخته بود، اکنون بر سر معنای واقعی همین شعار دچار اختلاف شده است.
به بیان دیگر، دعوای اصلی در درون راست آمریکا دیگر این نیست که آیا جنگ ایران موفق بوده یا شکست خورده است؛ پرسش بنیادی‌تر این است که آیا آمریکا باید برای حفظ نظم منطقه‌ای مطلوب خود و متحدانش هزینه جنگ بدهد، حتی اگر این هزینه به نارضایتی رأی‌دهندگان آمریکایی و شکست سیاسی در داخل منجر شود؟
توییت ونس از این جهت قابل‌توجه است که نشان می‌دهد اختلاف بر سر پاسخ به این پرسش، از گفت‌وگوهای محرمانه مقامات دولت به منازعه‌ای آشکار بر سر آینده سیاسی جمهوری‌خواهان رسیده است.
جنگ ایران اکنون فقط به مسئله‌ای در سیاست خارجی آمریکا تبدیل نشده؛ به یکی از میدان‌های اصلی بازتعریف ترامپیسم پس از ترامپ نیز بدل شده است.
#حسین_قتیب
🤣Ellinne
او با استناد به نظرسنجی یکی از مشاوران مورد اعتمادش توضیح می‌دهد که رأی‌دهندگان روی‌گردان از جمهوری‌خواهان چهار مطالبه اصلی داشته‌اند: پایان جنگ، تمرکز بر تورم و هزینه‌های زندگی، بازگشت به اصل «اول آمریکا» و تغییر رابطه ایالات متحده با اسرائیل.
اهمیت این چهار مطالبه در کنار یکدیگر است. ظاهراً برای بخشی از ائتلاف انتخاباتی ترامپ، جنگ ایران، افزایش فشارهای اقتصادی و رابطه واشنگتن با اسرائیل دیگر مسائل جداگانه‌ای نیستند، بلکه اجزای یک نارضایتی سیاسی واحد محسوب می‌شوند. این رأی‌دهندگان با وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان، کاهش هزینه‌های زندگی و اولویت دادن به منافع آمریکایی‌ها به ترامپ رأی داده بودند، اما اکنون احساس می‌کنند دولت از همان وعده‌های بنیادین فاصله گرفته است.
از این منظر، جریان «اول آمریکا» را دیگر نمی‌توان یک مجموعه منسجم دانست. دست‌کم سه گرایش در درون آن قابل تشخیص است: جریان ملی‌گرای مخالف مداخلات خارجی با چهره‌هایی چون تاکر کارلسون و نزدیکان فکری ونس؛ جریان مداخله‌گر و حامی سرسخت اسرائیل که چهره‌هایی مانندعموی به گور شده‌شان لیندزی گراهام و مارک لوین از نمایندگان برجسته آن هستند؛ و جریان عمل‌گرای نزدیک به شخص ترامپ که بیش از پایبندی به یک دکترین ثابت، بر نمایش قدرت، معامله‌گری و دستاوردهای سیاسی تأکید دارد. البته مرز این گرایش‌ها قطعی نیست و در طول جنگ نیز جابه‌جا شده است.
در این میان، موقعیت ونس اهمیت ویژه‌ای دارد. او به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور، هم در تصمیمات دولت و هم در تلاش‌های دیپلماتیک مربوط به جنگ مشارکت داشته و نمی‌تواند خود را کاملاً بیرون از مسئولیت آن قرار دهد. بااین‌حال، اکنون می‌کوشد میان وفاداری به ترامپ و وفاداری به آن بخش از پایگاه اجتماعی جنبش ماگا که مخالف جنگ‌های خارجی است، تمایز قائل شود. این تمایز برای آینده سیاسی او و رقابت احتمالی بر سر جانشینی ترامپ در انتخابات ۲۰۲۸ نیز اهمیت دارد.
اهمیت اظهارات ونس در این است که یکی از عالی‌ترین مقامات دولت، برخلاف تلاش برای انداختن مسئولیت شکست بر دوش نامزدها یا ضعف تبلیغات انتخاباتی، مستقیماً تصمیم راهبردی دولت برای ورود به جنگ ایران را زیر سؤال می‌برد.
شاید مهم‌ترین نتیجه سیاسی جنگ ایران برای آمریکا هنوز نه در میدان جنگ، بلکه در درون ائتلافی در حال شکل‌گیری باشد که آینده حزب جمهوری‌خواه را تعیین خواهد کرد. ائتلافی که ترامپ با شعار «اول آمریکا» ساخته بود، اکنون بر سر معنای واقعی همین شعار دچار اختلاف شده است.
به بیان دیگر، دعوای اصلی در درون راست آمریکا دیگر این نیست که آیا جنگ ایران موفق بوده یا شکست خورده است؛ پرسش بنیادی‌تر این است که آیا آمریکا باید برای حفظ نظم منطقه‌ای مطلوب خود و متحدانش هزینه جنگ بدهد، حتی اگر این هزینه به نارضایتی رأی‌دهندگان آمریکایی و شکست سیاسی در داخل منجر شود؟
توییت ونس از این جهت قابل‌توجه است که نشان می‌دهد اختلاف بر سر پاسخ به این پرسش، از گفت‌وگوهای محرمانه مقامات دولت به منازعه‌ای آشکار بر سر آینده سیاسی جمهوری‌خواهان رسیده است.
جنگ ایران اکنون فقط به مسئله‌ای در سیاست خارجی آمریکا تبدیل نشده؛ به یکی از میدان‌های اصلی بازتعریف ترامپیسم پس از ترامپ نیز بدل شده است.
#حسین_قتیب
🤣Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment