ادبِ دمام، آداب دارد!

📺 رادیو دیدار 1

در شهر ما (شهری از نیمه ی شمالی) چند سالی است رسم شده جوانان برای اعلام عزاداری، جلب توجه عابرین یا جمع کردن جمعیت جهت پخش نذری، چند طبل (دمام) را به گردن انداخته، و با سنج زدن کنار آن سر و صدایی به پا می کنند. این امر باعث تحریکِ «قوه ی نوستالژیک جمعی» و جذب مخاطبانی است که به دنبال نوآوری در مناسک می گردند!

این شیوه ی «استخدام مناسک» اما همان کاری است که فرهنگِ غالب و جامعه ی رسمی در «مصرف فرهنگِ محلی» و «نمایش جامعه ی غیر رسمی» انجام می دهد. یعنی پوسته ای ظاهری را از آن گرفته، مناسک را از معنی خود تهی کرده، و در نهایت به عنوان تزئین وارد فرهنگ یا مناسک رسمی «خود» می کند.

سنج و دمام اما نه آلاتی موسیقیایی است و نه سر و صدایی مهیج!

سنج و دمام یک فرهنگ چندلایه و پرمعنی است که طی سالیان مفاهیم عمیقی را در فرهنگ جنوب ایجاد کرده. در این فیلم توصیه به «انحصارِ سنج و دمام» در بوشهر نیست! بلکه هدف ادب، آداب، حکمت ها، تاریخچه، و شیوه ی صحیح انتقال «فرهنگ دمام زنی» است.
📺 لینک مشاهده این برنامه در سایت آپارات:
https://www.aparat.com/v/63u4i
حمایت از این برنامه:
@roya_iran