#کلینیک_مشاوره_میرموسوی

با سلام
در خصوص این موضوع که "پدرم شغل اقماری دارد و هیچ وقت مدرسه ام نیامد و عضو انجمن اولیا و مربیان نشد
و باقی ماجرا"

👌باید عرض کنم که واقع بینانه نیست که همه چیز را از "اقماری" بدانیم
اگر منظور کار ۱۴ روز است و رست هم ۱۴

تصور اینکه حتی به مدت ۲۰ دقیقه در دوره ۱۴ روزه ی استراحت، فردی به عنوان پدر سری به مدرسه فرزند نزند، به بیشمار مسائل شخصی و شخصیتی بر می گردد الا اقماری!
اگر تصور کنم یک کارمند طرح اقماری در طی ۱۴ روز رست شغل دیگری یا مشکل "خاص" دیگری ندارد- که طبیعتا همه ما وقتی از کار برمیگردیم کارهای عقب افتاده اداری داریم که در دوره رست بابد انجام بشه- اما برای فقط چند دقیقه سری به مدرسه نزدن به نظر من موضوعی نیست که همه کاسه کوزه ها سر اقماری بشکنه
من هم در دوره ای که مناطق نفتی بودم ۱۴ روز رست رو در مدرسه ابتدایی معاون و مشاور بودم و هم کلینیک خودم را نگه می داشتم
با اولیای زیادی سر و کار داشتیم و داریم که ماموریتهایی می روند که اقماری بودن ساده ترین شان است ولی این که از لحظاتی استفاده کنند و خودشان را به مدرسه برسانند سخت نبوده
ضمن اینکه برخی برای تنوع روحیه و تجربه فضایی متفاوت اتفاقا خود را درگیر مسئولیتهایی مثل انجمن اولیا و مربیان می کردند تا نسبت به شرایط سخت شغلی تنوع و پویایی لازم را تجربه کنند.
به هر حال در نبود برخی از این فاکتورهای شخصیتی ما گرفتار چنین مشکلاتی می شویم.
الان دغدغه من به عنوان مشاور در کلینیک، وقتی با مشکلات تربیتی کودکان و نوجوانان مواجه هستم و مادری را می بینم که یک تنه به همه امورات رسیدگی می کند این است که تو پدر که در شهر هستی چرا رسیدگی نمی کنی!؟
همیشه در جلسه های اولیای مدرسه از هر ۵۰ شرکت کننده ۳ الی ۴ نفر مرد حضور دارند!
کار به جایی می رسد که به مادران می گویم اگر مرتب از مدرسه به شما زنگ می زنند یک بار هم بگویید به پدرش زنگ بزنید چرا همش به منِ مادر تماس می گیرید!
خلاصه این وضعیت خانواده هایی است که در همین شهر زندگی می کنند و پدر خانواده شب در همین شهر و منزل است...!
اما چه حضوری! و چه کیفیتی!

که باز صد رحمت به کارکنان اقماری که اشتیاق دیدن خانواده را پس از ۱۴روز دارند!
خدا قوت به همگی شما عزیزان