حقیقت این است که کشاورزی بخشی نیست که بشود تعطیل کرد.
اما نمی شود باهزینه های سنگین ازصدها کیلومتر آن طرفتروتخریب هرانچه درمسیر است آب انتقال راداد.
اصرار بر رویه های اشتباه دهه های گذشته ما را با چالش های بسیار جدی روبرو خواهد کرد. تا کی می شود میلیونها لیتر آب صرف کشت صیفی جات و سبزیجاتی کرد که آلوده به انوع کودها و سم هاست و حتی توان صادراتشان هم نیست؟ محصولاتی که ناچار تبدیل به زباله و زیان همه جوره میشود.

واقعا کی قرار است روی بخش کشاورزی سرمایه گذاری اصولی شود که هم غذای بیشتروسالم‌تری تولید شودوهم آب گرانبها به هدر نرود؟

چرا به دنیای اطراف مان نمی نگریم که چگونه باکشتهای تلفیقی پایدارکم آب بر هم آبزی پروری میکنند وهم سبزیجات را تولیدمی نمایند، یعنی تولید دو محصول به طور همزمان؛ فضولات ماهی موجود در آب ، گیاهان را بارور می کند و گیاهان آب را برای ماهی تمیز می کنند. این یک وضعیت بسیار سودآور است!

دنیا بانگاه طولانی مدت به کم آبی آینده وچالش غذا توجه دارد، اما نهادهای مسئول ما به روشهای کوتاه مدت وپاک کردن صورت مسئله عادت کرده اند.


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾