دو کلمه حرف حساب
حکومت های استبدادی با اعمال تبعیض سیستماتیک علیه اقوام و حاشیه‌نشینان کشور و امنیتی‌کردن برخی از استان‌های مرزی، یک نارضایتی مزمن را در این مناطق ایجاد می کنند.
در این میان البته ملی‌گرایان افراطی در کنار مصلحت گرایانی که جسارت هیچ تغییری را ندارند و دچار فوبیا تغییر هستند نیز با این حکومت ها همدست می شوند و بر این هراس موهوم و خیالی دامن می زنند و ادبیات "تجزیه‌طلبی" را تقویت و رفتار و کشتار حکومت را عادی‌سازی کرده و برایش توجیه می تراشند.
نگاهی به آمار بازداشت‌ها، اعدام‌ها، شاخص محرومیت و کیفیت زندگی در این مناطق به خوبی گویای آن است که یک نظام سیاسی چگونه زمینه را برای ناامن کردن مناطق مرزی خویش مهیا می سازد و آنان را از ساختار سیاسی و امکانات دولتی و سرمایه‌های ملی ناامید می‌کند.
به عنوان مثال در ایران ما شاهد هستیم که از کشتن کولبران و سوخت‌بران تا بازداشت و محدودیت برای فعالان قومی و مذهبی و حتی فعالان محیط زیست در این مناطق همه شاخص‌هایی است که به خوبی نشان می دهد که سیاست‌های کلی حاکمیت نسبت به اقوام و اقلیت های مذهبی چگونه است.
کار به جایی رسیده است که فعالان محیط زیست که برای خاموش کردن اتش جنگل‌های زاگرس و بلوط‌های کردستان با دستان خالی از جان مایه می‌گذارند در ادبیات و نگرش امنیتی، خائن محسوب می‌شوند چون "تجزیه‌طلب"ها می‌توانند خود را در میان درختان بلوط پنهان کنند!
جنایت در این مناطق به امری عادی برای حاکمیت تبدیل شده است. گویی هر کس در آن مناطق بازداشت شود یا به قتل رسد؛ مستحق است چون برچسب "جدایی‌طلبی" پیشاپیش روی پیشانی آنان حک شده است.
برای یک بار هم که شده باید به این پرسش و به پاسخش دقیق فکر کنیم و ببینم واقعن ؛
"تجزیه‌طلب کیست؟"
در همه انقلاب ها این جمله مشهور است که رهبر واقعی انقلاب حکومتی است که بر علیه اش انقلاب شده.
بر پایه این سخن درست باید گفت که:
مهمترین نیروی برانداز حاکمیت، خود حاکمیت است. با وام گرفتن این تعابیر نیز می‌توان همچنین گفت :
"مهمترین نیروی تجزیه‌طلب ایران نیز خود حاکمیت است."
حکومتی که بخشی از شهروندانش را از قدرت می‌راند و یا آنان را ابزار بقای خود می‌کند و از قدرت مرکزی جدا می‌کند، آغازگر تجزیه است. علاوه بر این، بقای نظامی که برای حفظ امنیت و تمامیت ارضی خویش فقط از گلوله آن هم در مقابل مردم خویش استفاده می کند، خطر بزرگی است که هر لحظه ممکن است کشور را به دام یک جنگ داخلی انداخته و مقدمات تجزیه ایران را فراهم سازد.
پس کسانی که فوبیا تجزیه دارند یا هشدار واهی تجزیه می دهند بهتر است به جای آدرس اشتباه دادن و دائم ترساندن مردم از سوریه و لیبی شدن و حمله همسایگان جای دیگری دنبال رفع نگرانی خود باشند و نصایح‌شان را در گوش کسان دیگری بخوانند و از آنان بخواهند که با رفتار و سیاست های ابلهانه شان کشور را به سمت تجزیه هل ندهند.
✍امید
@designmanufacturing
حکومت های استبدادی با اعمال تبعیض سیستماتیک علیه اقوام و حاشیه‌نشینان کشور و امنیتی‌کردن برخی از استان‌های مرزی، یک نارضایتی مزمن را در این مناطق ایجاد می کنند.
در این میان البته ملی‌گرایان افراطی در کنار مصلحت گرایانی که جسارت هیچ تغییری را ندارند و دچار فوبیا تغییر هستند نیز با این حکومت ها همدست می شوند و بر این هراس موهوم و خیالی دامن می زنند و ادبیات "تجزیه‌طلبی" را تقویت و رفتار و کشتار حکومت را عادی‌سازی کرده و برایش توجیه می تراشند.
نگاهی به آمار بازداشت‌ها، اعدام‌ها، شاخص محرومیت و کیفیت زندگی در این مناطق به خوبی گویای آن است که یک نظام سیاسی چگونه زمینه را برای ناامن کردن مناطق مرزی خویش مهیا می سازد و آنان را از ساختار سیاسی و امکانات دولتی و سرمایه‌های ملی ناامید می‌کند.
به عنوان مثال در ایران ما شاهد هستیم که از کشتن کولبران و سوخت‌بران تا بازداشت و محدودیت برای فعالان قومی و مذهبی و حتی فعالان محیط زیست در این مناطق همه شاخص‌هایی است که به خوبی نشان می دهد که سیاست‌های کلی حاکمیت نسبت به اقوام و اقلیت های مذهبی چگونه است.
کار به جایی رسیده است که فعالان محیط زیست که برای خاموش کردن اتش جنگل‌های زاگرس و بلوط‌های کردستان با دستان خالی از جان مایه می‌گذارند در ادبیات و نگرش امنیتی، خائن محسوب می‌شوند چون "تجزیه‌طلب"ها می‌توانند خود را در میان درختان بلوط پنهان کنند!
جنایت در این مناطق به امری عادی برای حاکمیت تبدیل شده است. گویی هر کس در آن مناطق بازداشت شود یا به قتل رسد؛ مستحق است چون برچسب "جدایی‌طلبی" پیشاپیش روی پیشانی آنان حک شده است.
برای یک بار هم که شده باید به این پرسش و به پاسخش دقیق فکر کنیم و ببینم واقعن ؛
"تجزیه‌طلب کیست؟"
در همه انقلاب ها این جمله مشهور است که رهبر واقعی انقلاب حکومتی است که بر علیه اش انقلاب شده.
بر پایه این سخن درست باید گفت که:
مهمترین نیروی برانداز حاکمیت، خود حاکمیت است. با وام گرفتن این تعابیر نیز می‌توان همچنین گفت :
"مهمترین نیروی تجزیه‌طلب ایران نیز خود حاکمیت است."
حکومتی که بخشی از شهروندانش را از قدرت می‌راند و یا آنان را ابزار بقای خود می‌کند و از قدرت مرکزی جدا می‌کند، آغازگر تجزیه است. علاوه بر این، بقای نظامی که برای حفظ امنیت و تمامیت ارضی خویش فقط از گلوله آن هم در مقابل مردم خویش استفاده می کند، خطر بزرگی است که هر لحظه ممکن است کشور را به دام یک جنگ داخلی انداخته و مقدمات تجزیه ایران را فراهم سازد.
پس کسانی که فوبیا تجزیه دارند یا هشدار واهی تجزیه می دهند بهتر است به جای آدرس اشتباه دادن و دائم ترساندن مردم از سوریه و لیبی شدن و حمله همسایگان جای دیگری دنبال رفع نگرانی خود باشند و نصایح‌شان را در گوش کسان دیگری بخوانند و از آنان بخواهند که با رفتار و سیاست های ابلهانه شان کشور را به سمت تجزیه هل ندهند.
✍امید
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment