▪️ متروپولیس: معماریِ فریتز لانگ
🖋 مهدی شادکار
📑 [بازنشر از وبسایت هنرنگار]
اگر نوعی معماری وجود داشته باشد که رمزآلود، خیالی، فانتزی و انتزاعی باشد، لاجرم «معماری آینده» خواهد بود. معماریای که ما تنها میتوانیم آنرا در خیال خود بسازیم و تنها طرحهایی آرمانی از آن را بر روی کاغذ بکشیم، و نه بیشتر. چه بسا معماران آرمانگرایی که چنین کردند، و آینده را در طراحیهای خیالی خویش ترسیم میکردند. همچون فوتوریستهای ایتالیایی و پُل سیتروئن [در اوایل قرن بیستم]، یونا فریدمن، کُنستانت، جنبش متابولیسم ژاپنی، پیتر کوک و آرشیگرام در دههی پنجاه و شصت میلادی. فریتز لانگ را هم میتوان در زمرهی یکی از این معماران نام برد. چرا که او نیز چنین کرده است. او از اسکیسهای آیندهگرا بر روی کاغذ و یا ماکتهای کوچک فراتر رفته، و یک شهر آینده را به صورت فیلم درآورده است. شهری و فیلمی به نام «متروپولیس»، از درخشانترین فیلمهای دورهی سینمای وایمار آلمان.
#پرونده #نقد_فیلم
⭕️ ادامۀ مطلب را میتوانید در Instant View یا در وبسایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/msh1-03-29http://koubeh.com/msh1/http://honarnegaar.com/2020/03/18/hn01archi108/@Koubeh