از محکومیت تا مسئولیت؛
بیانیه‌ی جمهوری‌خواهان داخل ایران درباره‌ی کشتار دی ۱۴۰۴ و ضرورت بازسازی آلترناتیو دموکراتیک
ما، جمعی از جمهوری‌خواهان داخل ایران، کشتار جنایت‌بار هزاران نفر مردم بی‌دفاع در اعتراضات دی ۱۴۰۴، بازداشت‌های گسترده و ایجاد فضای رعب و وحشت توسط حکومت را به شدیدترین وجه ممکن محکوم می‌کنیم. مسئولیت مستقیم این خشونت عریان و سازمان‌یافته، بی‌تردید بر عهده‌ی نظام حاکم است و واقعیت جان‌های ازدست‌رفته، خود گویاترین شهادت علیه عاملان این جنایت است.
چنان‌که در بیانیه‌ی آغازین چشم‌انداز جمهوری‌خواهان داخل ایران تصریح شده بود «تداوم وضعیّت موجود می‌تواند به سناریوهایی چون جنگ داخلی یا خارجی، بازتولید استبداد فعلی یا برآمدن استبدادی جدید و تعمیق بحران‌های ملّی بینجامد. با این‌حال، در برابر این تهدیدات، همچنان چشم‌اندازی بدیل وجود دارد: ایجاد یک جمهوری دموکراتیک سکولار کارآمد، مبتنی بر اراده‌ی ملّت، حقوق بشر، آزادی، عدالت اجتماعی، مشارکت همگانی، حفظ تمامیت ارضی و نفی تبعیض و فساد سیستماتیک.»
امروز، با اندوهی عمیق و احساس مسئولیتی مضاعف، ناگزیر باید اذعان کرد که جریان مدنی و دموکراسی‌خواه ملّی، در انجام وظیفه‌ی تاریخی خود یعنی سازمان‌دهی اجتماعی، شکل‌دهی راهبرد جمعی و مشارکت مؤثر در ساخت بدیلی سیاسی و مسئولانه، دچار کاستی بوده است. این کاستی نه ناشی از کم‌ارزشی فداکاری‌های مردم، بلکه حاصل پراکندگی، فردمحوری و غلبه‌ی کنش‌های مقطعی و واکنشی به‌ویژه در فضای مجازی، بر تلاش‌های پایدار و سازمان‌یافته بوده است.
در نتیجه‌ی این وضعیت، میدان سیاست و اعتراض عملاً به گفتمان‌هایی واگذار شد که با ساده‌سازی خطرناک واقعیت، وعده‌های بی‌پشتوانه، رادیکال‌سازی بی‌مسئولیت و ادبیات خشونت و جنگ، بخشی از جامعه را به مسیرهایی سوق دادند که هزینه‌ی آن را مردم عادی با جان و زندگی خود پرداختند.
در چارچوب همین گفتمان‌ها، چنین تبلیغ می‌شد که با تشدید کنش‌های رادیکال خیابانی، حمایت‌ها و کمک‌های نظامی خارجی به‌سرعت در دسترس خواهد بود؛ حال آن‌که امروز آشکار شده است که بخشی از همان نیروهای خارجی، یا می‌کوشند خون قربانیان را به اهرم معامله با حکومت بدل کنند، یا آن را دستاویز پیشبرد سناریوهای نظامی منطقه‌ای خود سازند. این رویکرد، نه دفاع از ملت ایران، بلکه مصادره‌ی رنج آنان در خدمت منافع ژئوپولیتیک دیگران است.
ما بر این باوریم که تداوم این روند، افق گذار دموکراتیک را تیره‌تر کرده و هزینه‌های انسانی، اجتماعی و ملّی جبران‌ناپذیری بر کشور تحمیل خواهد کرد. ازاین‌رو، برای عبور مسئولانه از وضعیت کنونی و بازسازی نقش تاریخی نیروهای جمهوری‌خواه، محورهای عملی زیر پیشنهاد می‌شود:
۱. تقویت همبستگی اجتماعی از طریق پیوندهای پایدار با جنبش‌ها و کنشگران صنفی، دانشجویی، کارگری، زنان و اقلیت‌ها، به‌منظور تبدیل صداهای پراکنده به خواست‌های ملّی مشترک.
۲. بازسازی رسانه‌ی مستقل و جمعی با تقویت شبکه‌های غیرمتمرکز و کم‌هزینه، متکی بر همکاری جمعی و پرهیز از رقابت‌های فردمحور برای بازتاب صدای مردم و جمهوری‌خواهان.
۳. تدوین گفتمان ایجابی و آینده‌محور با ارائه‌ی چشم‌اندازی روشن از جمهوری دموکراتیک مطلوب در حوزه‌های حکمرانی، عدالت اجتماعی، اقتصاد، حقوق شهروندی و سیاست خارجی ملّی و صلح‌محور.
۴. ایجاد جبهه‌ای منسجم و فراگیر از نیروهای جمهوری‌خواه، مدنی و دموکراتیک، مبتنی بر اصول مشترک، تصمیم‌گیری جمعی و پاسخ‌گویی مستمر به جامعه.
ما، جمعی از جمهوری‌خواهان داخل ایران، بر این باوریم که آینده‌ی ایران نه از مسیر استبداد می‌گذرد و نه از دل جنگ، بلکه تنها از راه شکل‌گیری یک جمهوری دموکراتیک، متکی بر اراده‌ی ملّت، همبستگی اجتماعی و سازمان‌یافتگی مدنی ممکن است.
ما خود را متعهد می‌دانیم که با صداقت، شفافیت و مسئولیت‌پذیری، برای ساختن بدیلی واقعی، اخلاقی و کارآمد تلاش کنیم؛ بدیلی که نه بر ویرانه‌های خون، بلکه بر امید، همبستگی و کرامت انسانی بنا شود.
ایران، شایسته‌ی آینده‌ای آزاد، آباد، دموکراتیک، عادلانه و صلح‌آمیز است.
۱۹ بهمن ۱۴۰۴
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
بیانیه‌ی جمهوری‌خواهان داخل ایران درباره‌ی کشتار دی ۱۴۰۴ و ضرورت بازسازی آلترناتیو دموکراتیک
ما، جمعی از جمهوری‌خواهان داخل ایران، کشتار جنایت‌بار هزاران نفر مردم بی‌دفاع در اعتراضات دی ۱۴۰۴، بازداشت‌های گسترده و ایجاد فضای رعب و وحشت توسط حکومت را به شدیدترین وجه ممکن محکوم می‌کنیم. مسئولیت مستقیم این خشونت عریان و سازمان‌یافته، بی‌تردید بر عهده‌ی نظام حاکم است و واقعیت جان‌های ازدست‌رفته، خود گویاترین شهادت علیه عاملان این جنایت است.
چنان‌که در بیانیه‌ی آغازین چشم‌انداز جمهوری‌خواهان داخل ایران تصریح شده بود «تداوم وضعیّت موجود می‌تواند به سناریوهایی چون جنگ داخلی یا خارجی، بازتولید استبداد فعلی یا برآمدن استبدادی جدید و تعمیق بحران‌های ملّی بینجامد. با این‌حال، در برابر این تهدیدات، همچنان چشم‌اندازی بدیل وجود دارد: ایجاد یک جمهوری دموکراتیک سکولار کارآمد، مبتنی بر اراده‌ی ملّت، حقوق بشر، آزادی، عدالت اجتماعی، مشارکت همگانی، حفظ تمامیت ارضی و نفی تبعیض و فساد سیستماتیک.»
امروز، با اندوهی عمیق و احساس مسئولیتی مضاعف، ناگزیر باید اذعان کرد که جریان مدنی و دموکراسی‌خواه ملّی، در انجام وظیفه‌ی تاریخی خود یعنی سازمان‌دهی اجتماعی، شکل‌دهی راهبرد جمعی و مشارکت مؤثر در ساخت بدیلی سیاسی و مسئولانه، دچار کاستی بوده است. این کاستی نه ناشی از کم‌ارزشی فداکاری‌های مردم، بلکه حاصل پراکندگی، فردمحوری و غلبه‌ی کنش‌های مقطعی و واکنشی به‌ویژه در فضای مجازی، بر تلاش‌های پایدار و سازمان‌یافته بوده است.
در نتیجه‌ی این وضعیت، میدان سیاست و اعتراض عملاً به گفتمان‌هایی واگذار شد که با ساده‌سازی خطرناک واقعیت، وعده‌های بی‌پشتوانه، رادیکال‌سازی بی‌مسئولیت و ادبیات خشونت و جنگ، بخشی از جامعه را به مسیرهایی سوق دادند که هزینه‌ی آن را مردم عادی با جان و زندگی خود پرداختند.
در چارچوب همین گفتمان‌ها، چنین تبلیغ می‌شد که با تشدید کنش‌های رادیکال خیابانی، حمایت‌ها و کمک‌های نظامی خارجی به‌سرعت در دسترس خواهد بود؛ حال آن‌که امروز آشکار شده است که بخشی از همان نیروهای خارجی، یا می‌کوشند خون قربانیان را به اهرم معامله با حکومت بدل کنند، یا آن را دستاویز پیشبرد سناریوهای نظامی منطقه‌ای خود سازند. این رویکرد، نه دفاع از ملت ایران، بلکه مصادره‌ی رنج آنان در خدمت منافع ژئوپولیتیک دیگران است.
ما بر این باوریم که تداوم این روند، افق گذار دموکراتیک را تیره‌تر کرده و هزینه‌های انسانی، اجتماعی و ملّی جبران‌ناپذیری بر کشور تحمیل خواهد کرد. ازاین‌رو، برای عبور مسئولانه از وضعیت کنونی و بازسازی نقش تاریخی نیروهای جمهوری‌خواه، محورهای عملی زیر پیشنهاد می‌شود:
۱. تقویت همبستگی اجتماعی از طریق پیوندهای پایدار با جنبش‌ها و کنشگران صنفی، دانشجویی، کارگری، زنان و اقلیت‌ها، به‌منظور تبدیل صداهای پراکنده به خواست‌های ملّی مشترک.
۲. بازسازی رسانه‌ی مستقل و جمعی با تقویت شبکه‌های غیرمتمرکز و کم‌هزینه، متکی بر همکاری جمعی و پرهیز از رقابت‌های فردمحور برای بازتاب صدای مردم و جمهوری‌خواهان.
۳. تدوین گفتمان ایجابی و آینده‌محور با ارائه‌ی چشم‌اندازی روشن از جمهوری دموکراتیک مطلوب در حوزه‌های حکمرانی، عدالت اجتماعی، اقتصاد، حقوق شهروندی و سیاست خارجی ملّی و صلح‌محور.
۴. ایجاد جبهه‌ای منسجم و فراگیر از نیروهای جمهوری‌خواه، مدنی و دموکراتیک، مبتنی بر اصول مشترک، تصمیم‌گیری جمعی و پاسخ‌گویی مستمر به جامعه.
ما، جمعی از جمهوری‌خواهان داخل ایران، بر این باوریم که آینده‌ی ایران نه از مسیر استبداد می‌گذرد و نه از دل جنگ، بلکه تنها از راه شکل‌گیری یک جمهوری دموکراتیک، متکی بر اراده‌ی ملّت، همبستگی اجتماعی و سازمان‌یافتگی مدنی ممکن است.
ما خود را متعهد می‌دانیم که با صداقت، شفافیت و مسئولیت‌پذیری، برای ساختن بدیلی واقعی، اخلاقی و کارآمد تلاش کنیم؛ بدیلی که نه بر ویرانه‌های خون، بلکه بر امید، همبستگی و کرامت انسانی بنا شود.
ایران، شایسته‌ی آینده‌ای آزاد، آباد، دموکراتیک، عادلانه و صلح‌آمیز است.
۱۹ بهمن ۱۴۰۴
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment