ریشه ام را همان درختی که اورا پروراندم تا از آن درخت دسته ای برای تبری ساختند که ریشه ام را زد .ولی بدان که ریشه های تو در زمین ودلهایی جای گرفته بود که امروز روییده اند وبا خون هزاران جوانی که به پایش ریخته شده امروز دوباره به درختی بدل گشته که دیگر هیچ تبری یارای انداختن آن نیست .مهرت در دل هاست ای پادشه خوبان .نفرین بر ارتجاع سرخ وسیاه وعالمان متحجر وبر ۵۷ های بی عقل بیشعور بیشرف که هنوز هم متاسفانه تفاله های آنها باقی مانده اند ،قسم به خون پاکت که تفاله های ۵۷ بی تفاوت را به درک خواهیم فرستاد که اکثرا بنام ایثار گر ومرگ ودرد جیره ای دریافت و هنوز زرهای مفت میزنند که بسیار اندکند .همه هم اکثرا کج و کوله تهی مغزند وترسو .وبرای همان است که هنوز زنده اند