مدل های زیرو تراست

این مدل ها بر اساس اصول و چارچوب‌های مختلفی طراحی شده‌اند. این مدل‌ها به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا امنیت خود را در برابر تهدیدات سایبری بهبود بخشند. در ادامه، برخی از مدل‌ها و چارچوب‌های معروف Zero Trust :
۱. چارچوب NIST Zero Trust Architecture (ZTA)

این چارچوب توسط موسسه ملی فناوری و استانداردهای ایالات متحده (NIST) توسعه یافته و یکی از معتبرترین مدل‌های Zero Trust است.
اصول کلیدی:

هرگز اعتماد نکن، همیشه تأیید کن: هیچ کاربر، دستگاه یا شبکه‌ای به طور پیش‌فرض قابل اعتماد نیست.

دسترسی حداقلی: کاربران فقط به منابعی دسترسی دارند که برای انجام وظایفشان ضروری است.

تقسیم شبکه به بخش‌های کوچک (Micro-Segmentation): شبکه به بخش‌های کوچک تقسیم می‌شود تا در صورت حمله، آسیب محدود شود.

احراز هویت و مجوز مداوم: دسترسی کاربران و دستگاه‌ها به طور مداوم بررسی می‌شود.

اجزای اصلی:

سیاست‌های امنیتی (Policy Engine): تصمیم‌گیری درباره‌ی دسترسی‌ها.

اجرای سیاست‌ها (Policy Administrator): اعمال سیاست‌ها.

تأیید هویت (Authentication): احراز هویت کاربران و دستگاه‌ها.

۲. چارچوب CISA Zero Trust Maturity Model

این چارچوب توسط آژانس امنیت سایبری و زیرساخت ایالات متحده (CISA) ارائه شده و به سازمان‌ها کمک می‌کند تا سطح بلوغ Zero Trust خود را ارزیابی و بهبود دهند.
سطوح بلوغ:

سنتی (Traditional): سازمان‌ها از مدل‌های امنیتی قدیمی استفاده می‌کنند.

اولیه (Initial): شروع پیاده‌سازی Zero Trust با تغییرات کوچک.

پیشرفته (Advanced): استفاده از ابزارها و فناوری‌های پیشرفته برای Zero Trust.

بهینه (Optimal): دستیابی به یک مدل Zero Trust کاملاً یکپارچه و خودکار.

حوزه‌های کلیدی:

هویت (Identity): مدیریت هویت کاربران و دستگاه‌ها.

دستگاه‌ها (Devices): امنیت و نظارت بر دستگاه‌های متصل به شبکه.

شبکه (Network): تقسیم شبکه و کنترل ترافیک.

برنامه‌ها و داده‌ها (Applications & Data): محافظت از برنامه‌ها و داده‌ها.

۳. مدل Forrester Zero Trust

این مدل توسط شرکت تحقیقاتی Forrester توسعه یافته و یکی از اولین مدل‌های Zero Trust است.
اصول اصلی:

داده‌ها محور هستند: تمرکز اصلی بر محافظت از داده‌ها است.

دسترسی مبتنی بر نیاز: کاربران فقط به منابعی دسترسی دارند که برای کارشان ضروری است.

تقسیم شبکه: شبکه به بخش‌های کوچک تقسیم می‌شود تا امنیت افزایش یابد.

اجزای کلیدی:

حفاظت از داده‌ها: رمزنگاری و کنترل دسترسی به داده‌ها.

امنیت دستگاه‌ها: نظارت بر دستگاه‌های متصل به شبکه.

امنیت کاربران: احراز هویت چندعاملی (MFA) و مدیریت هویت.

۴. مدل Google BeyondCorp

این مدل توسط گوگل توسعه یافته و بر اساس اصول Zero Trust است. BeyondCorp دسترسی به برنامه‌ها و داده‌ها را بر اساس هویت کاربر و دستگاه تنظیم می‌کند، نه بر اساس مکان شبکه.
ویژگی‌های کلیدی:

دسترسی از هر مکان: کاربران می‌توانند از هر شبکه‌ای (داخلی یا خارجی) به منابع دسترسی داشته باشند.

تأیید هویت مداوم: دسترسی کاربران به طور مداوم بررسی می‌شود.

امنیت برنامه‌ها: برنامه‌ها به جای شبکه، محور امنیت هستند.

۵. مدل Microsoft Zero Trust

این مدل توسط مایکروسافت ارائه شده و بر سه اصل اصلی استوار است:
اصول اصلی:

تأیید هویت صریح (Verify Explicitly): همیشه هویت کاربران و دستگاه‌ها را تأیید کنید.

دسترسی حداقلی (Least Privilege Access): کاربران فقط به منابع ضروری دسترسی دارند.

فرض نقض (Assume Breach): همیشه فرض کنید که شبکه شما نقض شده است و بر این اساس اقدامات امنیتی انجام دهید.


۶. مدل Gartner Zero Trust Network Access (ZTNA)

این مدل توسط گارتنر ارائه شده و بر دسترسی امن به برنامه‌ها و خدمات متمرکز است.
ویژگی‌های کلیدی:

دسترسی مبتنی بر هویت: دسترسی کاربران بر اساس هویت آن‌ها تنظیم می‌شود.

عدم اعتماد به شبکه: شبکه به طور پیش‌فرض قابل اعتماد نیست.

امنیت برنامه‌ها: برنامه‌ها به جای شبکه، محور امنیت هستند.

جمع‌بندی

مدل‌های Zero Trust با وجود تفاوت‌های جزئی، همگی بر اعتماد صفر، دسترسی حداقلی و تأیید هویت مداوم تأکید دارند. انتخاب مدل مناسب به نیازها و زیرساخت‌های سازمان شما بستگی دارد.


#آکادمی_روزبه