✅داستان همزه در زبان عربی و فارسی

منشی واژه‌ای عربی است.
اصل آن مُنشِئ است.
اسم فاعل از أنشَأَ يُنشِئُ إنشاء است. (يُنشِئُ = مُنشِئ)
ما در خوانش فارسى همزه‌اش را ي كرده‌ایم. (مُنشِئ ==» مُنشی)
برابرنهادش در زبان فارسی پدیدآور است.
مؤذي نيز موذى شده و حرف ؤ به و تبديل شده
و
گاهی در نوشتن همزه را حذف می کنيم مانند رؤيا كه گاهی رویا نوشته می شود.
ما در زبان فارسی حتى زهراء، حميراء، شهلاء، صحراء را بى همزه می‌نویسیم.

جالب است که حضرت علی (علیه السلام ) فرموده‌اند: سَلوني قبل أن تفقدوني. = (اسألوني قَبلَ أن تَفقَدوني.)

عرب معاصر نيز در عاميانه با همزه رابطه خوبى ندارد و ماء (:آب) را ماي و مِائة (:100) را ميه می‌گوید.
مثلا «مئتین» یعنی ۲۰۰ ولی آن را «میتین» می‌گویند.
نامِ قوم «سَبَأ» در فارسی «سَبا»
و
واژۀ «خَطَأ» به صورت «خَطا» خوانده می شود.
مصادر إجراء، انتهاء، إنشاء، انحناء نيز اجرا، انتها، انشا و انحنا نوشته می شود.
اسم فاعل های غائب، دائرة، سائر، نائل و ... نيز غايب، دايره، ساير و نايل نوشته می شود.

برخی به گمان اينکه در فارسی همزه نيست پا را فراتر نهاده اند و رئيس و عزرائيل را رييس و عزراييل نوشته اند. اما نگفته اند تکليف واژه ای مانند زائو چيست؟ آيا آن را زايو بنويسيم يا زاوو؟! يا امام قائم (ع) را بايد چگونه نوشت؟ نام قائم را نمی توان تغيير املايی داد.
اين گروه همزه را ويژۀ زبان عربی می دانند؛ اگر چُنين است، تکليف اين واژه ها چيست؟ ژوئن، پنگوئن، زئوس، نئون، ژئوفیزیک

همزه از جنجالی ترين حروف در املای فارسی و نيز عربی است.
مسأله، هيأت، رؤوس، شؤون، مسؤول درست است در حالی که مسئله، هيئت، رئوس، شئون و مسئول نوشته اند.
إن شاءَ الله يعنی اگر خدا بخواهد. ولی در فارسی انشاالله و انشاءالله نوشته اند. برخی نيز خواسته اند معانی نادرست برای انشاالله و انشاءالله بتراشند که درست نيست.

همزه پایانی که قبل از آن یک حرف ساکن یا یکی از مصوّت‌های «ی» و «او» باشد، بدون پایه نوشته می‌شود؛ مانند: شیء، سوء، جزء.

همزه پایانی که قبل از آن حرفی با فتحه وجود داشته باشد، بر پایه الف نوشته می‌شود؛ مانند: خلأ، ملجأ، مبدأ و در فارسی همين طور گفته شده است.

همزه پایانی که قبل از آن حرفی با ضمه آمده باشد، بر پایه واو نوشته می‌شود؛ مانند: تلألؤ، لؤلؤ

همزه مفتوحی که قبل از آن الف باشد، همه آن را به صورت ئ نوشته شده؛ مانند: قَرائت، دنائت، برائت.
البته در عربی قرائت را قِراءَة می نويسند.

همزه مفتوحی که قبل از آن، حرفی با ضمه آمده باشد، بر پایه واو نوشته شده؛ مانند: مؤدّب، مؤخّر، مؤلّف.

همزه مفتوحی که قبل از آن حرفی با فتحه آمده باشد، بر پایه الف نوشته شده؛ مانند: متأخّر، مستأصل.

- ارسالی از کانال گروه عربی دفتر تالیف

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment