✳️ رِسانه یا رَسانه

❇️ ترکیب خودخوانده رسانه ملی (دست‌کم در قاب تلویزیون) می‌رود تا همه‌گیر شود. بیش‌ترین فوتبال‌گوها، فیلم‌پردازها، خبرخوان‌ها و مدیرهای رادیو و تلویزیون، واژه رِسانه را نادرست بر زبان می‌آورند و به خورد تماشاگر می‌دهند.

دردا و دریغا که این نارواگویی را مدام شماری از مدرس‌ها و «استاد»های علوم ارتباط و رسانه در هم‌اندیشی‌ها و شاید در کلاس‌های درس آموزشکده‌ها و آموزشگاه‌ها، دانشکده‌ها و دانشگاه‌ها می‌گویند. پس طبیعی است که در این روزگار پی‌درپی رِسانه را رَسانه بشنویم که دو مفهوم و مقصود متفاوت دارند.

◀️ رَسانه rasane واژه‌ای کهن است که صاحب برهان قاطع آن را «بر وزن بهانه، حسرت و افسوس و تاسف» معنا کرده است.

لغت‌نامه‌نویسان سلف و فرهنگ‌نگارهای خلف نیز کمابیش همین معنا را برای رسانه نوشته‌اند و شعرِ هزار سال پیشِ ناصر خسرو قبادیانی (۳۹۴-۴۶۷ ق) را گواه درستی تشخیص خود آورده‌اند:
پدرت و برادرت و فرزند و مادر
شدستند ناچیز و گشته فسانه

تو پنجاه سال پس از مرگ ایشان
فسانه شنیدی و خوردی رَسانه.

◀️ اما رِسانه resane به معنای وسیله پیام‌رسانی، اطلاع‌یابی و خبرگستری با پیشینه حدود ۵۰ سال در تاریخ معاصر کشورمان با رَسانه ناهمانندی آشکار دارد.

بنابراین فردی که در جایگاه مدافع، به لقب‌تراشی برای صدا وسیما می‌پردازد و رِسانه ملی را با خود تخریبی رَسانه ملی ادا می‌کند نمی‌داند که معنای حرفش می‌شود: حسرت ملی، تاسف ملی، افسوس ملی و اندوه ملی.

#سید_فرید_قاسمی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment