الگوی نخستین "جان آزاد" در اخلاق، خاستگاه خود را در فرهنگ های والانژاد، نظیر فرهنگ والانژادان یونان باستان می یابد. در این فرهنگ، "اندیشه نیک" با حالت های عالی و پر غرورِ روان در پیوند است که در کار تمایز و تعیین رتبه بندی پایگاه (یعنی نظم اجتماعی) است. در چنین فرهنگهایی اندیشه خیر و شر وجود ندارد، بلکه اندیشه نیک و بد وجود دارد. نیک(والا، بی همتا) و بد(پست، فرومایه) برای افراد به کار می رود نه اعمال ایشان؛ اما نیچه کوشش فراوانی می کند تا یاد آوری کند که فقط زاده شدن در طبقه والانژادان تضمین نمی کند که فرد شخصیتی بی همتا خواهد داشت! در غیر این صورت - این نمونه ای دیگر از مغالطه ژنتیکی می شد. اخلاق والاتباران اساساً خود «آفریننده» است: نوع انسان والاتبار٬ خود را تعیین کننده ارزش ها می داند. شاید ما نیز آن را اخلاق سٙروٙران بنامیم.





( نیچه: قدم اول | نویسندگان: لارنس گین،کیتی چان | ترجمه: سید عزیز رودبندی؛ نشر و پژوهش شیرازه )
@renaissancetranslate