عرصه پژوهش کار طاقت فرسا و زمانبری است و بر خلاف دنیای سیاست و هنر شهرت در آن پیش نمی آید اگر هم پیش بیاید پس از عمری مجاهدت و ریاضت . پژوهشگر هم گلایه ای ندارد چرا که هدفش شهرت نیست ، یافتن حقیقت است. مانند موری دانه ای را با صبر و حوصله آرام آرام جابجا میکند و اگر هم پایش لغزید دوباره از نو شروع میکند. از دوست و همکار عزیزم دکتر علویان خواهش میکنم از خودشان بپرسند این همه تلاش و مجاهدت و تحقیق و تدریس و زحمت که می کشند آیا "قربه الی الله" هست یا نه؟ و در پایان این دو بیت از حافظ را تقدیم همکاران گرامی میکنم. گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی مقبول طبع مردم صاحبنظر شود.

سلام ممنون از پیام شما ظاهرا بودجه برخی طرحها مشخص است ولی نه همه آنها و همین طور نام تک تک اعضای طرح نیز مشخص نیست. البته من هنوز دقیق بررسی نکرده ام. امیدوارم این موضوع از طریق معاونت پژوهش حل شود

سلام ممنون از پیام شما ظاهرا بودجه برخی طرحها مشخص است ولی نه همه آنها و همین طور نام تک تک اعضای طرح نیز مشخص نیست. البته من هنوز دقیق بررسی نکرده ام. امیدوارم این موضوع از طریق معاونت پژوهش حل شود

لطفا لینک یکی از طرحهایی که بودجه را بیان میکنند در همینجا بفرمایید

با سلام دوست گرامی بودن دوربین و میکروفون در همه جا نشانه حداقل سطح شفافیت است الان هم در کشور نه تنها تخت بیمارستانی اضافی نداریم بلکه خیلی بهتراز دوره های قبل نیستیم اما این دلیل نمی شود همه قصورها را به گردن تخت ها بیاندازیم در این دوره مردم بیچاره اجازه همان اعتراض ها را در سیستم بهداشت و درمان ندارند اگر تخت کم بوده پولش قطعا در جیب دکتر علویان نبوده و نرفته بیمارهم حق دارد اعتراض کند اماآنچه مسلم است بیمار در بیمارستان حرف سیاسی وزارتی نمیزند و تنها به فکر درد و درمان خوداست، و قاعدتا به انچه میبیند و برایش رخ میدهد اعتراض میکند لابد کمبودی بوده که اعتراض کرده اند حداقل اگر در دوره دکتر علویان تختی کم بوده همه جا کم بوده و دکتر علویان از ان دوران نه شرکت و نه کارخانه و نه مقاله و نه درامدی پس اندازنکرده اند. و بودجه های مملکت را به شرکتهایی که خود سهامدار ان هستند سرازیر نکره اند اگر بیماری در بیمارستان بستری بوده و اعتراضی داشته قاعدتا برروی تخت درزاز کشیده و مشکلش کمبود تخت نبوده بلکه اعتراض به حق به نحوه خدمات دهی بوده مردم نیک میدانند چه خبر است و به کجا باید اعتراض کنند. بعید میدانم باوضعیت موجود حتی اگرهمین فردا معاونت پژوهشی وزارت را به دکتر علویان تحویل دهند ایشان بپذیرند چنانکه عضویت در دوانجمن و ریاست شبکه هپاتیت را نیز تحویا اقایان دادند تا بیش از این به بهانه های واهی خللی در امور درمانی مردم پیش نیاید هرچند کمتر کسی هست که به اندازه ایشان شایستگی داشته باشد همین الان هم جناب استاد به اندازه کل تلاش های وزارت در عرصه هپاتیت اثر گذار هستند کمی منصف باشیم و حداقل با اسامی واقعی اظهار نظر کنیم تا شبهه ای به منافع و مزد کامنت ها پیش نیاید

این چند روز به طرز جالبی می بینم که صاحبان کامنت ها و صحبت هایی که در فضای مجازی در مورد بحث اخیر دیده می شوند دو دسته هستند عده ای که با اسم و عکس واقعی صحبت می کنند و عده ای که با اسامی مستعار و شماره های اخیرا خریداری شده عده ای که به نظر حقیقت را می گویند هرچند به ضرر انهاست ولی با اسم و ادرس مشخص و عده ای که طرفدار رانت و هدیه و شیتیل و مزایا هستند و با اسامی مستعار و ناشناس که مبادا فردا روز باد از سمت دیگری بوزد ... دوستان و موافقان دکتر علویان انقدر به درست و غلط و حق و ناحق بحث ها مطمین هستند که نیازی نیست پشت اسامی مستعار مخفی شوند و درحالیکه می توانستند با چند تعریف و خدایی ناکرده چند شعار علیه انسان های درست چیزی هم کاسب شوند این کار را نکردند اما در گروه مقابل ؟ عجب دنیایی است

1. انتقادی که اینجانب از دکتر علویان کردم درد دل کسانی است که در اورژانسها و درمانگاه های سراسر کشور صبح تا شب و شب تا صبح بر بالین بیماران هستند. و این برای کسانی قابل درک است که چند شیفت در یک اورژانس یا مرکز پرازدحام کار کرده باشند. احتمالا شما از دوربین 20 و 30 که هر هفته به بیمارستان و اورژانسی میرود و با وقاحت تمام نمک به زخم کادر درمان میپاشد لذت می برید؟ 2. دوربین و میکروفون نشانه شفافیت است اما بالین بیمار آدابی دارد و تخت بیمارستان حرمتی دارد که متولی آن نباید جلوی دوربین پرده را کنار بزند و از پیرزن بینوا بپرسد چند ساعت است که اینجایی و ویزیت نشده ای!!! 3. از یک پژوهشگر حقیقت جو که اتفاقا در مسند متولی درمان هم نشسته انتظار میرود وقتی با نقصان یا به قول شما قصوری در یک اورژانس مواجه شده که البته مساله ای فراگیر در تمام بیمارستانهای ماست ، از خود سوال کند که علت چیست و در جستجوی علل و عوامل ازدحام و ناکارمدی بیمارستانهای تحت مدیریت خودشان بکوشد، نه اینکه پزشک و پرستاری را که در طول شیفت فرصت سرخواراندن ندارد جلوی دوربین بازخواست کند. اگر این یک اقدام پوپولیستی نیست پس چیست و ازین منظر دکتر علویان چه تفاوتی با حسن هاشمی و ایرج حریرچی دارد؟

1- دوست عزیز زخم و درد کاردر درمان جای خود را دارد، دلیل نمی شود اگر کادر بهداشت و زخم و درد دارد، تلافیش را با خفه کردن بیمار بیچاره و پنهان کردن مشکلات و اجازه ندادن برای مطرح کردن بدهیم این جای خود دارد و ان جای خود 2- یعنی اگر از به گفته خودتان پیرزنی که چندساعت است روی تخت افتاده و کسی سراغش نرفته و ویزیت نشده پرسیده نمیشد که مشکل و دردت چیست دیگه مشکلی نبود؟ چرا باید فکر کنیم اگر پرده ای که فقط به نفع ماست کنار نرود بی احترامی هم صورت نگرفته؟ ایا بی احترامی و خون دل خوردن فقط مصاحبه بایک بیماراست یا بی ماری که سرگردان مانده و هیچ خدمتی نمیگیرد را بی احترامی قلمداد نمی کنیم 3- آقاجان اگر دربیمارستان یا جایی که قصور فردی یا گروهی رخ میدهد، کس دیگری باید علت را ازخود بپرسد باید از خودمقصر پرسید و اجازه داد مردم هم بدانند و اینکه جناب دکتر هاشمی که اجازه همین اعتراضات حداقلی راهم نمیدادند و به یاد دارم به چه فحش های رکیکی درخواست مردمی فرماندار یکی از شهرهای ایلام را پاسخ دادند ، حالا خدا به داد مردم عادی برسد و یا به ان پیرمرد بیچاره که پادرد داشت چه گفت یا قضیه ماساژ و فیزیوتراپیستها به نظرم حتی مقایسه این افراد با شخصیت های کاملا متفاوت و شناخته شده، غیرمنصفانه و نادرست است