برای مهسا (ژینا) امینی
🌼 گل زرد
شعر #سایه
آواز یاسر اسکندری

گل زرد و گل زرد و گل زرد
بیا باهم بنالیم از سرِ درد
عنان تا در کف نامردمان است
ستم با مرد خواهد کرد نامرد

بخشی از کتاب #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی:
هوشنگ ابتهاج این شعر را با گذشت یک ماه و چند روز از اعدام خسرو گل‌سرخی به‌یاد او در بندر انزلی سروده است.
«گل» اشاره‌ای به نام خانوادگی «گل‌سرخی» است و «گل زرد» که خود گونه‌ای از گل است، در اینجا گویی همان «گل سرخ» است که پژمرده و زرد شده، نه اینکه نام گلی ویژه باشد.
سایه مانند بیشتر شعرهایش، شعر را از حالت شخصی بیرون آورده و آن را به‌گونه‌ای سروده که دربارۀ همۀ ستم‌دیدگان جهان راست آید. «گل زرد» استعاره‌ای برای هر جوانمرد رنجیده از بیداد تواند بود؛ ازاین‌گذشته می‌توان «گل زرد» را با پذیرفتن جان‌بخشی و جاندارانگاری در همان معنای راستین گزارش کرد. گویی سایۀ آزرده از آدمیان، برای آرام یافتن دل، دردش را با گل‌ها در میان نهاده است. پیش از سایه شاعرانی به همین شیوه با «گل زرد» سخن گفته‌اند:
گفتم به گل زرد که در چنگ منی
آرایش و آرام دلِ تنگ منی
(فخرالدین عراقی)
@designmanufacturing