بذارید خصوصی‌سازی در حکومت عدل علی رو بطور خلاصه براتون توضیح بدم: در زمان قاجار حکومت شهرها و ایالات رو می‌فروختن. طرف به شاه و دربار پول می‌داد و حاکم فلان شهر می‌شد، بعد از مردم اون شهر مالیاتهای سنگین می‌گرفت تا نه تنها پول خرید و رشوه‌هایی که داده بود رو دربیاره، بلکه جیب خودش رو هم پر کنه. بعضی وقتا شاه حکومت یه شهر رو به یکی می‌فروخت، بعدش یکی دیگه مبلغ بیشتری پیشنهاد می‌داد (یا رشوه می‌داد) شاه حاکم قبلی رو عزل می‌کرد و حاکم جدید می‌فرستاد

خصوصی‌سازی در حکومت عدل علی هم همینجوریه. طرف با رشوه و پارتی‌بازی شرکت رو از دولت میخره؛ پدر کارگر رو درمیاره تا پولی رو که به دولت داده دربیاره و جیب خودش رو هم پر کنه. دولت هم دو سه باره خصوصی‌سازی می‌کنه

یکی از مصیب‏ت‌بارترین کارها در دوران قاجار (عهد ناصری) به مزایده گذاشتن حکومت شهرها و ولایات بود. حکام شهرها هر سال همزمان با عید نوروز تعیین می‏‌شدند. کسانی که به این مقام منصوب می‏‌شدند می‏‌بایست مبلغی پول نقد، به عنوان پیش‏کش به شاه بپردازند. از میان کسانی که برای حکومت ولایت شهری در نظر گرفته می‌‏شدند، بی‌‏توجه به صلاحیت‌شان، هر کس پول بیشتری پیشکش می‏‌کرد به آن سمت دست می‌‏یافت. حاکمی که به این ترتیب گماشته می‏‌شد در سراسر دوران حکمرانی خود همه تلاش خویش را مصروف گرفتن پول از مردمان از هر راه و با هر وسیله می‏‌کرد تا پولی را که به شاه پرداخته یا سال بعد برای به دست آوردن مقام دیگر باید بپردازد، تأمین کند. همچنین این حاکم می‌‏بایست در دوران کوتاه حکومت خود از پر کردن جیب خود و اندوختن ثروت نیز غفلت نکند. در اوضاع و احولی چنین، وضع مردمان بویژه روستاییان بدبخت که فریادشان از بی‏‌عدالتی به آسمان‏ها می‏‌رفت و فریادرسی هم پیدا نمی‌‏شد، روشن بود. اوضاع نابسامان سیاسی و اجتماعی ولایات این زمان را می توان از گزارشات و سفرنامه‌های این دوره بخوبی مشاهده نمود

یکی از گزارشاتی که در این زمینه موجود است را مادام ژان دیولافو به دست می‌دهد: «حاکم علاوه بر اینکه از دولت حقوق نمی‌گیرد در موقع رفتن به مأموریت هم مبلغ گزافی باید به شاه و وزرا بعنوان پیشکش تقدیم نماید و هر کس بیشتر پول داد، به حکومت منصوب می‌گردد. بنابراین حاکم مجبور است علاوه برمبلغ تقدیمی مبالغ زیادی از اهالی بگیرد و با صندوق‌های پر از پول مراجعت کند. البته در نتیجه این فشار تحمل‌ناپذیر اهالی پریشان و بی سر و سامان می‌شوند و اگر احیاناً کسی پولی داشته باشد مجبور است آنرا در زیر خاک پنهان کند و نمی‌توان آنرا به مصرف تجارت یا اصلاح و تعمیر ملک خود برساند و با اینکه نرخ محاربه به بیست و پنج درصد می رسد از این منافع سرشار چشم می پوشد.»(دیولافوا، ۱۳۷۶، ۱۸۲)

حاکمان قاجار برای پرشدن خزانه دولت، هر ساله حکام ایالات را تغییر می‏‌دادند و از این انتصابات رشوه‌‏های فراوانی می‌‏گرفتند. حاکمان محلی نیز کارهای اداری را به اشخاص متمول می‏‌فروختند و از این راه بر اموال عمومی قیمومیت داشته و چپاول‌‏های بسیار می‏‌کردند. در این رابطه گزارشی نیز از عبدالله مستوفی در خاطراتش مضبوط است: «شاه بعد از آنکه از صندوق عدالت نتیجه‌ای به دست نیاورد و نتوانست جلوی تعدی حکام را به رعیت بگیرد، خود را با حکام شریک کرد و برای هر ولایتی مبلغی پیش‌کشی معین نمود. حکام باید قبل از حکومت خود این پیش کشی را بپردازند. مثلاً فارس و خراسان هریک دویست هزار تومان پیش‌کشی داشت که هرساله حاکم باید قبل از تجدید سال بپردازد. این مبلغ در حقیقت اضافه جمعی بود که بدون هیچ جزء جمعی از حکام می‌گرفت و کسر مخارج بیوتات و سایر حوائج و انعامات و فوق‌العاده را که روز افزون زیاد می‌شد، بدین وسیله جبران می‌کرد. حکام که سابقاً چیزی به این عنوانان نمی‌دادند، رعیت را می‌تاختند. حالا که شاه هم شریک تعدی آنهاست، بدون هیچ ترس و واهمه، آنچه می‌توانند تعدی می‌کنند....»(مستوفی،۱۳۸۶، ۷۱۱)

The discovery of many of the words of Allah Majid in Saudi sewers