ابـوعبداله جعفربن محمد معروف به رودکی، (زاده ۴ دی سال ۲۵۰، درگذشته سال ۳۱۹)نخستین شاعر بزرگ زبان فارسی است. او در رودک سمرقند چشم به جهان گشود و در ۸ سالگی به شاعری پرداخت. وی‌نابینا بود اما روحی با عظمت و اندیشه‌ای بلند و طبعی عالی داشت.
رودکی چنـگ را نــیز نیکو می‌نواخت، نوایی گرم داشت و قصیده و غزل و مثنوی شیوا می‌سرود و بــه سبـک خراسانی مدیحه سرایی می‌کرد.
او شاعر دربار نصربن احمد سامانی بود که در اثر جلب رضایت او صاحب مکنت فراوان شد، ولی پـایان عمر را به تنگدستی گذراند.
رودکی بسیار پرکار بود و تعداد سروده‌های او را از صدهزار تا یک میلیون بیت دانسته‌اند؛ ولی آنچه اکنون مانده، بیش از هزار بیت نیست که مجموعه‌ای از قصیده، مثنوی،قطعه و رباعی را در بر می‌گیرد.
مهمترین اثر وی منظومه کلیله و دمنه است که محمد بلعمی آن را از عربی به فارسی برگرداند و رودکی به خواسته امیرنصر و ابوالفضل بلعمی آن را به نظم فارسی در آورده است، اما متاسفانه این اثر گرانبها مانند سایر آثار و مثنوی‌های رودکی گم شده است و از آن جز ابیاتی پراکنده در دست نیست

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment