نامه‌ی سرگشاده‌ی استاد ابراهیم منهاج دشتی به آیت الله صافی گلپایگانی

به نام خدا و باتشکر از حضرت آیت الله صافی گلپایگانی که در صدد دفاع از مردم افغانستان یعنی شیعیان آنجا بر آمده که در معرض خطر کشتار طالبان وامثال آنها قرار گرفته اند و به جامعه جهانی و سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی و دولت جمهوری اسلامی ایران هشدار داده اند که در صدد دفاع از مردم افغانستان برآیند.
ولی آیا حضرت آیت الله به علت این گونه فتنه‌ها در افغانستان و پاکستان هم توجه کرده اند؟ یا اینکه به مبارزه با معلول اکتفا نموده‌اند و از مسؤلیت مبارزه با علت خود داری می‌ورزند؟ آیا برخی از شیعیان آنجا نقشی در این فتنه‌ها نداشته و ندارند و همه تقصیر به گردن طالبان افراطی است؟ مگر نه اینکه برخی از شیعیان افراطی آنجا با تاثیر پذیری از برخی از مطالبی که در بعضی از کتابهای منسوب به مجلسی آمده، تندروی‌هائی درباره خلفا و زوجات و حضرت پیغمبر ص روا می‌دارند که در شأن یک مسلمان نیست و باعث خصومت و فتنه بین مسلمین می‌شود؟ چرا علمای اسلام و مراجع تقلید به خصوص مراجع تقلید خود افغانستان اقدام به نصیحت و ارشاد اینها نمی‌کنند؟ آیا چنین امری به عهده علما است یا جامعه جهانی و دولت‌ها؟
مرحوم آیت الله شیخ آصف محسنی در این زمینه ارشادات خوبی داشت ولی علمای دیگر در این زمینه با ایشان همکاری نکردند. در این سال‌های اخیرکسانی از سر دلسوزی در صدد توجه دادن به این مشکل برآمدند ، ولی از طرف افراطی‌های متعصب کوتاه فکر مورد هجمه و اهانت قرار گرفتند و علمای بزرگ هم کسر شأن خود دانستند که به این مسائل ورود کنند و در نتیجه مدیریت این گونه افکار به دست یک عده هوچی افتاد. و افراد خیرخواه و آگاه به مسائل روز که نگران عواقب سوء و سوء استفاده اجانب از این اختلافات بودند و به نحوی در صدد تعدیل بعضی تندروی‌ها برآمده بودند ، مورد اهانت قرار گرفته و بدون تامل و با کمال بی حیائی متهم به وهابیگری شدند. و علما و مراجع هم از ترس زبان بدگویان و برای حفظ شؤن خود در بین عوام مهر سکوت بر لب زدند.
آیت الله صافی به خوبی به یاد دارند که چه جنجالی بر سر کتاب شهید به راه افتاد و نویسنده فاضل آن مرحوم صالحی نجف آبادی چگونه مورد اهانت قرار گرفت و حتی مرحوم آیت الله منتظری و مرحوم آیت الله مشکینی نیز به خاطر دفاع از حیثیت او بی نصیب از اهانت و تهمت نماندند. مگر غیر از این بود که اینها نگران عواقب سوء افراطی گری بودند و در صدد این بودند که از تندروی‌های بعضی روضه خوانها بکاهند و جلو بعضی فتنه‌ها بگیرند.
چرا ما همیشه با معلول مبارزه می‌کنیم و از علت‌ها چشم پوشی می کنیم؟!
چرا بزرگانی مانند مرحوم آیت الله سید محمد حسین فضل الله و عده‌ای دیگر که در صدد توجه دادن به این فتنه‌ها و مفاسد مترتبه بر آنها برآمدند از طرف برخی علما و روضه خوانها مورد اهانت قرار می‌گیرند و به اصطلاح بایکوت می‌شوند.
غریب این است که بعضی از کسانی که خود آتش بیار معرکه فتنه بین شیعه و سنی هستند حالا دفترشان در کابل در صدد دفاع از شیعیان افغانستان برآمده است. آیا شما خود با نشر افکار تندروانه خود عامل این فتنه ها نیستید و آب به جوی فتنه‌گران بین المللی نمی‌ریزید. واقع امر این است که شما سر شاخه نشسته و بیخ آن را می‌برید. و وقتی به زمین افتادید تقصیر آن را به گردن دیگران می‌اندازید و مدعی می‌شوید.
چرا مؤسسه دار التقریب اسلامی در این باره سخنی نمی‌گوید مگر از تابلوها و یک سری تشریفات ظاهری به خودی خود کاری ساخته است؟ ما که شهامت برخورد با مشکلات جامعه اسلامی نداریم چرا ادعای رهبری بر جهان اسلام می‌کنیم؟




جان آگه با #فرهیختگان