دانشگاه‌ها باز شده‌اند، اما دانشگاه زنده نیست؛ زیر سایه تعلیق، اخراج و سرکوب نفس می‌کشد.

صندلی‌های خالی دانشگاه فقط غیبت دانشجو نیست؛ جای کسانی است که با حکم تعلیق، محرومیت و اخراج از حق تحصیل کنار گذاشته شده‌اند.
دانشجویانی که بازگشته‌اند هم هر روز با تهدید کمیته‌های انضباطی، احکام معلق، تذکرهای اجباری و فضای امنیتی روبه‌رو هستند.
🗣 دانشگاه را به جایی تبدیل کرده‌اند که دانشجو به‌جای فکر کردن به درس و آینده، نگران احضاریه، تعلیق و محرومیت باشد.
⚠️ وقتی پاسخ مطالبه‌گری «تعلیق» باشد و هزینه حرف زدن «اخراج»، دیگر نامش مدیریت دانشگاه نیست؛ حذف صدای دانشجوست.
❓دانشگاه قرار بود خانه علم باشد یا پادگان سکوت؟

پیام روشن است: یا سکوت کن، یا حذف شو.