✳️ تأثیر پذیری سهراب سپهری از نیما
✳️ احمد افرادی
❇️ بخش : یک

❇️ در نگاهی کلی به مجموعه شعرهای سهراب سپهری ( در ربط با قالب شعر) چهارگرایش و رویکرد می بینیم:

رویکرد نخست، با سرودن شعرهای نیمایی ، در کتاب « مرگ رنگ» آغاز می شود.
سپهری در دو مجموعه ی بعدی («زندگی خواب ها» و « آوار آفتاب) عروض نیمایی را رها می کند و به شعر بی وزن ( شعر سپید) روی می آورد.لازم به توضیح است که در دفتر سوم ( « آوار آفتاب ،1340» )، افزون بر شعرهای بی وزن ، شعر موزون ِ« گل آینه» ( در عروض نیمایی ) و سه شعر « روزنه ای به رنگ» ، « غبار لبخند» و « میوه ی تاریک» ( که در وزن « فاعلاتن فاعلاتن فاعلن » سروده شده اند) نیز دیده می شود :

شبنم مهتاب می بارد.
دشت، سرشار از بخار آبی گل های نیلوفر.... ( گل آینه)
و :
باغ باران خورده می نوشید نور
لرزشی در سبزه های تر دوید:
او به باغ آمد، درونش تابناک
سایه اش در زیر و بم ها ناپدید... ( میوه ی تاریک)

◀️ دربرخی سطرها و یا درون برخی سطرهای شعرهای « سپید» ِ این دفتر، گاه نوعی موسیقی جلوه می کند:

در سرای ما زمزمه ای، در کوچه ی ما آوازی نیست.
...
پرده ی ما، در وحشت نوسان خشکیده است... ( ای همه سیما ها)
و یا :
تهی بود و نسیمی.
سیاهی بود و ستاره ای.
هستی بود و زمزمه ای
لب بود و نیایشی
...                     ( سپهری، «محراب»)

◀️ مرحله ی سوم شاعری سپهری را در دفتر « شرق اندوه» می بینیم.
در شعرهای این کتاب ، نوعی وزن ابداعی دیده می شود:

بالا رو، بالا رو. بند ِ نگه بشکن، وهم ِ سیه بشکن.
ــ آمده ام، آمده ام، بوی دگر می شنوم، باد دگر می گذرد.
...                       ( شعر« تا»)
و یا :
از خانه بدر، از کوچه برون، تنهایی ما سوی خدا می رفت.
در جاده، درختان سبز، گل ها وا، شیطان نگران : اندیشه
خار آمد، و بیابان ، و سراب
کوه آمد، و خواب.
...                                         ( شیطان هم )
نمونه ای دیگر :
من رفته ، او رفته، ما بی ما شده بود.
زیبایی تنها شده بود.
هر رودی دریا
هر بودی ، بودا شده بود                Bodhi          

◀️ دوره ی چهارم شاعری سپهری، با کتاب « صدای پای آب » آغاز می شود که ( صرف نظر از مضامین ) شامل شعرهای موزون ِ شبه نیمایی است.
بدیهی است که « صدای پای آب » و شعرهای بعد از آن ( به دلیل اهمیت شان) نیازمند نگاهی جداگانه است.
این یادداشت، به تأثیر پذیری سپهری از نیما، در مرحله ی نخست شاعری او نظر دارد.

◀️ پیشتر گفتم که دفتر « مرگ رنگ»، نخستین تجربه ی شاعری سهراب سپهری است
شعرهای سپهری در این دفتر( از نظر فرم، ساخت و فضا) به شدت تحت تأثیر نیما است. سپهری، حتی در«چهارپاره» های این کتاب نیز( که فرم رایج آن دوره بوده است ) چه به لحاظ زبان و چه از نظر فضا، به نیما نظر دارد.
گرچه درونمایه شعرهای سپهری ( اعم از سیاسی، اجتماعی و عاطفی) در کتاب « مرگ رنگ»، برآمده از تأثرات شاعر از محیط پیرامونش است، اما زبان شعر( چه به لحاظ وزن ، واژگان و حتی گرایش اغراق آمیز در به کار گیری قافیه ها) متأثر از نیما وعروض نیمایی است.

◀️ تأثیر پذیری شاعر از نیما در این کتاب ، تا جایی پیش می رود که رد پای شعرهای معروف نیما را ، جا به جا و به روشنی در آن می توان
دید :

شاخه ها پژمرده است
سنگ ها افسرده است
رود می نالد
جغد می خواند
غم بیامیخته با رنگ غروب
می تراود ز لبم قصّه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب .
(سپهری، « رو به غروب »)

◀️ همانطور که می بینیم، نه تنها وزن شعر، متأثر از افاعیل به کار رفته در شعر « مهتاب » نیما است، بلکه واژگان و ترکیبات نیز، همان واژگان و ترکیبات آشنای شعرهای نیما را تداعی می کند:
می تراود، دل افسرده، بیامیخته ، با تنگ غروب، قصه ی سرد

قافیه بندی شعر های این دفتر هم ، حساسیت نیما نسبت به قافیه را به یاد می آورد. نمونه ای دیگر :
نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش.
نشسته در پس ِ هر صخره وحشتی به کمین.
کشیده از پس یک سنگ، سوسماری سر.
زخوف دره ی خاموش
نهفته جنبش پیکر.
به راه می نگرد سرد، خشک ، تلخ، غمین.     ( دره ی خاموش)

◀️ به کار گیری واژگان و ترکیبات شعرهای نیما ( از آن چه که در بالا نقل شده است) نه تنها اتفاقی نیست، بلکه، آگاهانه و ( گاه ) گرته برداری است.

نمونه ای دیگر که در همان وزن شعر« مهتاب» سروده شده است:
می خروشد دریا
هیچکس نیست به ساحل پیدا.
لکه ای نیست به دریا تاریک
که شود قایق
اگر آید نزدیک.        ( سرگذشت )

◀️ نیما ، برای فاصله گیری از هنجارهای زبان معیار ( آشنایی زدایی) در نحو زبان تصرف می کرد. به عنوان نمونه، در سطری از شعر« اجاق سرد» می بینیم :
همچنان کاندر غبار آلوده ی اندیشه های من، ملال انگیز
اندیشه های من، ملال انگیز= اندیشه های ملال انگیز من

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan