🔰معترضان خیابانی در ایالات‌متحده چه می‌خواهند؟ 🔰بخش1
📍حساب غارتگران و آتش‌به‌پاکنندگان در خیابان‌های آمریکا از معترضان آرام جداست. گروهی از تظاهرات‌کنندگان هستند که به خشونت متوسل نشده‌اند، جایی را غارت نکرده و خشونتی روا نداشته‌اند. خواست غارتگران روشن است. اما گروه دوم با اعتراضات خود به مرگ جورج فلوید چه می‌خواهد؟ آیا برای خود آنها و نیز مقامات مسئول در شهرهای مختلف (از فرماندار و شهردار تا روسای پلیس) روشن است که آنها چه می‌خواهند؟
بخش قابل توجهی از معترضان می‌خواهند به نژادپرستی پایان داده شود؛ با این تصور که قتل جورج فلوید ریشه در نژادپرستی دارد، اما این موضوع هنوز روشن نیست. چند ثانیه فیلم از یک رخداد و تفاوت در رنگ پوست، انگیزه قتل مفروض را اثبات نمی‌کند. اما خواست پایان دادن به نژادپرستی از اساس غیرعملی است، چون اولا قوانین و سیاست‌های ایالات متحده خالی از نژادپرستی است. اگر چنین بود، تا کنون یک نفر آنها را قبل از اعتراضات اخیر در دادگاه‌ها مطرح کرده بود یا مجلس نمایندگان که اکثریت آن در دست دمکرات‌هاست و امروز خود و خانواده‌هاشان در اعتراضات حضور دارند، در این زمینه اقدام کرده بود. ثانیا نژادپرستی به برچسبی آنقدر معمول تبدیل شده است که مخالفت با اسلامگرایی یا دولت کمونیستی چین نژادپرستی خوانده می‌شود، در حالی که نه اسلامگرایی یا کمونیسم (یک ایدئولوژی) یک نژاد است، و نه حتی اسلام و مخالفت با آنها کاملا مشروع است.
و سوم آن که نژادپرستی و برتری‌طلبی با تغییر نسل و آموزش همگانی غیرمستقیم و آگاهی‌بخشی ممکن است افول یابد. با فرستادن افراد به اردوی آموزشی شستشوی مغزی کسانی که مدیریت این کارها را بر عهده داشته باشند، خود به تمامیت‌خواهان و اقتدارگرایان مبدل خواهند شد. خواست‌های غیرممکن مثل ریشه‌کنی نژادپرستی، آن هم با تعریف گسترده از این تعبیر، راه را برای برآمدن فریبکاران باز می‌کند.
آیا خواست‌ها و اقدامات دیگری مطرح شده است؟ سرنوشت آنها چه خواهد شد؟
🔸اقدامات نمایشی و گزینشی
اقدامات نمادین مثل تغییر نام یک خیابان یا نقاشی کف یک خیابان به زودی فراموش می‌شوند. از شعارهای مبهم نیز مثل «زندگی سیاهان اهمیت دارد» هم بگذریم، چون زندگی هر کسی اهمیت دارد.
برخی شعارها نیز از اساس بیهوده و بی‌اساس هستند؛ مثل «سکوت خشونت است.» اگر سکوت خشونت است، تک تک تظاهرات‌کنندگان ۱۰ سال است که در برابر کشتار ۵۰۰ هزار سوری (۷۰ هزار زن و کودک) سکوت کرده‌اند و لذا خشونت ورزیده‌اند. اگر معترضان به کشته شدن چند انسان در ایالات متحده (در سراسر دنیا) سوریه را به یاد نیاورند، دیگر کشتارها را حتما به یاد نمی‌آورند. حتما این افراد می‌دانند که کشتن در برابر دوربین با کشتن بدون قرار داشتن در برابر دوربین یکی است. اتفاقا بسیاری از کودکان سوری در برابر دوربین با بمب‌های شیمیایی اسد جان دادند.
▪️انقلاب سیاسی
برنی سندرز و طرفدارانش همیشه به دنبال انقلاب یعنی براندازی دولت قانونی و بعد مصادره اموال ثروتمندان به نفع فقرا و دولتی کردن همه‌امور کشور بوده‌اند. این خواب و خیال در کشوری با پنجاه ایالت و ۳۱۴۱ کانتی که خود اموراتشان را اداره می‌کنند، غیرممکن است. اشغال کاخ سفید توسط یک گروه و حتی در اختیار گرفتن پنتاگون و وزارت خارجه و دیگر دستگاه‌های دولتی در واشنگتن نیز پایان ماجرا نیست. مردم در بقیه ایالات علیه این اشغالگران برخواهند خواست و با آنها خواهند جنگید. البته چپ مشکلی با ایجاد جنگ داخلی و نابودی ایالات متحده ندارد. از نگاه چپ، نابودی ایالات متحده که رویای همیشگی مارکسیست‌ها و اسلامگرایان بوده یعنی محروم کردن دنیا از قدرتمندترین نظام سرمایه‌داری. آنها تصور می‌کنند با نابودی ایالات متحده، دنیا تحت سلطه مارکسیسم در اتحاد با دیگر ایدئولوژی‌ها قرار خواهد گرفت رویایی که هیچ وقت محق نخواهد شد.
دسته‌ای از تظاهرات‌کنندگان خواست‌های خود را مبنی بر از میان بردن و آتش زدن هر آن چیزی که هست، بیان کرده‌اند. افرادی نیز در رسانه‌ها از این خواست‌ها با عنوان این که دیگران نباید روش اعتراض را تعیین کنند از آنها حمایت کرده‌اند. برخی رسانه‌ها که هر چه دارند از نظم و قانون و ثروت و کسب و کار در جامعه امریکاست، امروز از غارت و آتش زدن دفاع می‌کنند. نکته جالب اینجاست که صداهایی که در رسانه‌ها منعکس می‌شود، همه از طبقات پر درآمد هستند و نابودی مراکز شهری برای آنها چندان اهمیت ندارد.
در میان خواست‌های مطرح شده، تنها سه مورد است که جنبه سیاستگذارانه داشته و هر سه غیرعملی و دارای لوازم خطیر است (جز یک مورد خاص). این سه را مطرح و نقد می‌کنم.
@cafe_andishe95
📍حساب غارتگران و آتش‌به‌پاکنندگان در خیابان‌های آمریکا از معترضان آرام جداست. گروهی از تظاهرات‌کنندگان هستند که به خشونت متوسل نشده‌اند، جایی را غارت نکرده و خشونتی روا نداشته‌اند. خواست غارتگران روشن است. اما گروه دوم با اعتراضات خود به مرگ جورج فلوید چه می‌خواهد؟ آیا برای خود آنها و نیز مقامات مسئول در شهرهای مختلف (از فرماندار و شهردار تا روسای پلیس) روشن است که آنها چه می‌خواهند؟
بخش قابل توجهی از معترضان می‌خواهند به نژادپرستی پایان داده شود؛ با این تصور که قتل جورج فلوید ریشه در نژادپرستی دارد، اما این موضوع هنوز روشن نیست. چند ثانیه فیلم از یک رخداد و تفاوت در رنگ پوست، انگیزه قتل مفروض را اثبات نمی‌کند. اما خواست پایان دادن به نژادپرستی از اساس غیرعملی است، چون اولا قوانین و سیاست‌های ایالات متحده خالی از نژادپرستی است. اگر چنین بود، تا کنون یک نفر آنها را قبل از اعتراضات اخیر در دادگاه‌ها مطرح کرده بود یا مجلس نمایندگان که اکثریت آن در دست دمکرات‌هاست و امروز خود و خانواده‌هاشان در اعتراضات حضور دارند، در این زمینه اقدام کرده بود. ثانیا نژادپرستی به برچسبی آنقدر معمول تبدیل شده است که مخالفت با اسلامگرایی یا دولت کمونیستی چین نژادپرستی خوانده می‌شود، در حالی که نه اسلامگرایی یا کمونیسم (یک ایدئولوژی) یک نژاد است، و نه حتی اسلام و مخالفت با آنها کاملا مشروع است.
و سوم آن که نژادپرستی و برتری‌طلبی با تغییر نسل و آموزش همگانی غیرمستقیم و آگاهی‌بخشی ممکن است افول یابد. با فرستادن افراد به اردوی آموزشی شستشوی مغزی کسانی که مدیریت این کارها را بر عهده داشته باشند، خود به تمامیت‌خواهان و اقتدارگرایان مبدل خواهند شد. خواست‌های غیرممکن مثل ریشه‌کنی نژادپرستی، آن هم با تعریف گسترده از این تعبیر، راه را برای برآمدن فریبکاران باز می‌کند.
آیا خواست‌ها و اقدامات دیگری مطرح شده است؟ سرنوشت آنها چه خواهد شد؟
🔸اقدامات نمایشی و گزینشی
اقدامات نمادین مثل تغییر نام یک خیابان یا نقاشی کف یک خیابان به زودی فراموش می‌شوند. از شعارهای مبهم نیز مثل «زندگی سیاهان اهمیت دارد» هم بگذریم، چون زندگی هر کسی اهمیت دارد.
برخی شعارها نیز از اساس بیهوده و بی‌اساس هستند؛ مثل «سکوت خشونت است.» اگر سکوت خشونت است، تک تک تظاهرات‌کنندگان ۱۰ سال است که در برابر کشتار ۵۰۰ هزار سوری (۷۰ هزار زن و کودک) سکوت کرده‌اند و لذا خشونت ورزیده‌اند. اگر معترضان به کشته شدن چند انسان در ایالات متحده (در سراسر دنیا) سوریه را به یاد نیاورند، دیگر کشتارها را حتما به یاد نمی‌آورند. حتما این افراد می‌دانند که کشتن در برابر دوربین با کشتن بدون قرار داشتن در برابر دوربین یکی است. اتفاقا بسیاری از کودکان سوری در برابر دوربین با بمب‌های شیمیایی اسد جان دادند.
▪️انقلاب سیاسی
برنی سندرز و طرفدارانش همیشه به دنبال انقلاب یعنی براندازی دولت قانونی و بعد مصادره اموال ثروتمندان به نفع فقرا و دولتی کردن همه‌امور کشور بوده‌اند. این خواب و خیال در کشوری با پنجاه ایالت و ۳۱۴۱ کانتی که خود اموراتشان را اداره می‌کنند، غیرممکن است. اشغال کاخ سفید توسط یک گروه و حتی در اختیار گرفتن پنتاگون و وزارت خارجه و دیگر دستگاه‌های دولتی در واشنگتن نیز پایان ماجرا نیست. مردم در بقیه ایالات علیه این اشغالگران برخواهند خواست و با آنها خواهند جنگید. البته چپ مشکلی با ایجاد جنگ داخلی و نابودی ایالات متحده ندارد. از نگاه چپ، نابودی ایالات متحده که رویای همیشگی مارکسیست‌ها و اسلامگرایان بوده یعنی محروم کردن دنیا از قدرتمندترین نظام سرمایه‌داری. آنها تصور می‌کنند با نابودی ایالات متحده، دنیا تحت سلطه مارکسیسم در اتحاد با دیگر ایدئولوژی‌ها قرار خواهد گرفت رویایی که هیچ وقت محق نخواهد شد.
دسته‌ای از تظاهرات‌کنندگان خواست‌های خود را مبنی بر از میان بردن و آتش زدن هر آن چیزی که هست، بیان کرده‌اند. افرادی نیز در رسانه‌ها از این خواست‌ها با عنوان این که دیگران نباید روش اعتراض را تعیین کنند از آنها حمایت کرده‌اند. برخی رسانه‌ها که هر چه دارند از نظم و قانون و ثروت و کسب و کار در جامعه امریکاست، امروز از غارت و آتش زدن دفاع می‌کنند. نکته جالب اینجاست که صداهایی که در رسانه‌ها منعکس می‌شود، همه از طبقات پر درآمد هستند و نابودی مراکز شهری برای آنها چندان اهمیت ندارد.
در میان خواست‌های مطرح شده، تنها سه مورد است که جنبه سیاستگذارانه داشته و هر سه غیرعملی و دارای لوازم خطیر است (جز یک مورد خاص). این سه را مطرح و نقد می‌کنم.
@cafe_andishe95
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment