سفره پردرد آموزگاران و رویای عدالت آموزشی در ایران
دغدغه‌های اقتصادی گویی دست از سر معلمان بر نمی‌دارد. حجم این دغدغه‌های اقتصادی و صعب و سختی آن به گونه‌ای است که نشریات وابسته به جمهوری اسلامی نیز عملا ناچار از بازتاب رنج معلمان هستند. چنانکه در گزارشی که در وبسایت «ایلنا» منتشر شده است، معلمی از سمنان می‌گوید: «از این مدرسه به آن مدرسه می‌دویم اما حداقل حقوق ساعتی وزارت کار را با ماه‌ها تاخیر می‌گیریم؛ شما هزینه یک وعده غذای گرم روزانه را در ماه حساب کنید که چقدر می‌شود؛ معلمی که "نان" ندارد چطور درس بدهد؟!»
درواقع نکته این است که اساسا وقتی بحث عدالت آموزشی مطرح می‌شود بیش‌تر سویه دانش‌آموزی آن در نظر می‌آید. این در حالی است که عدالت آموزشی به گفته متخصصان همه‌جانبه است و طبعا به آموزگاران نیز نظر دارد و میزان کیفیت آنان را یکی از شروط تحقق عدالت آموزشی می‌داند. به عبارت دیگر از منظر استانداردی اگر معلمی از کیفیت‌های لازم برای تدریس برخوردار نباشد عملا عدالت آموزشی برآورده نشده است. کیفیت یک معلم بدون گفتگو به وضعیت زندگی او نیز مرتبط است. چنانکه دکتر «حسین راغفر» - استاد اقتصاد دانشگاه در ایران - در مقاله‌ای می‌نویسد: «هدف عدالت آموزشی تصحیح کژکاریهای ساختاری و سیاسی به‌منظور فراهم‌آوردن فرصت‌های برابر برای همه آحاد یک جامعه است. ازاین‌رو، عدالت آموزشی دربردارنده همه اقداماتی است که امکان فرصت‌های برابر را فراهم آورد. دسترسی به آموزش و کیفیت مناسب آموزشی همراه با حصول اطمینان از تغذیه کافی و نیز دسترسی به خدمات سلامت، یک بسته مناسب آموزشی را فراهم میکنند.»
نکته جالب و البته غم‌انگیز این‌جاست که متولیان آموزش‌وپرورش در ایران خود نسبت به این مسئله به خوبی آگاه هستند اگرچه کوچک‌ترین قدم‌ها را در این زمینه برنمی‌دارند.
بیش‌تر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Educational_Justice_For_Teachers
#معلمان #کزارش #نظام_آمورشی #عدالت_آموزشی
@Tavaana_TavaanaTech
دغدغه‌های اقتصادی گویی دست از سر معلمان بر نمی‌دارد. حجم این دغدغه‌های اقتصادی و صعب و سختی آن به گونه‌ای است که نشریات وابسته به جمهوری اسلامی نیز عملا ناچار از بازتاب رنج معلمان هستند. چنانکه در گزارشی که در وبسایت «ایلنا» منتشر شده است، معلمی از سمنان می‌گوید: «از این مدرسه به آن مدرسه می‌دویم اما حداقل حقوق ساعتی وزارت کار را با ماه‌ها تاخیر می‌گیریم؛ شما هزینه یک وعده غذای گرم روزانه را در ماه حساب کنید که چقدر می‌شود؛ معلمی که "نان" ندارد چطور درس بدهد؟!»
درواقع نکته این است که اساسا وقتی بحث عدالت آموزشی مطرح می‌شود بیش‌تر سویه دانش‌آموزی آن در نظر می‌آید. این در حالی است که عدالت آموزشی به گفته متخصصان همه‌جانبه است و طبعا به آموزگاران نیز نظر دارد و میزان کیفیت آنان را یکی از شروط تحقق عدالت آموزشی می‌داند. به عبارت دیگر از منظر استانداردی اگر معلمی از کیفیت‌های لازم برای تدریس برخوردار نباشد عملا عدالت آموزشی برآورده نشده است. کیفیت یک معلم بدون گفتگو به وضعیت زندگی او نیز مرتبط است. چنانکه دکتر «حسین راغفر» - استاد اقتصاد دانشگاه در ایران - در مقاله‌ای می‌نویسد: «هدف عدالت آموزشی تصحیح کژکاریهای ساختاری و سیاسی به‌منظور فراهم‌آوردن فرصت‌های برابر برای همه آحاد یک جامعه است. ازاین‌رو، عدالت آموزشی دربردارنده همه اقداماتی است که امکان فرصت‌های برابر را فراهم آورد. دسترسی به آموزش و کیفیت مناسب آموزشی همراه با حصول اطمینان از تغذیه کافی و نیز دسترسی به خدمات سلامت، یک بسته مناسب آموزشی را فراهم میکنند.»
نکته جالب و البته غم‌انگیز این‌جاست که متولیان آموزش‌وپرورش در ایران خود نسبت به این مسئله به خوبی آگاه هستند اگرچه کوچک‌ترین قدم‌ها را در این زمینه برنمی‌دارند.
بیش‌تر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Educational_Justice_For_Teachers
#معلمان #کزارش #نظام_آمورشی #عدالت_آموزشی
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment