آیآدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید یک نفر در آب دارد می سپارد جان یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند روی این دریای تندوتیره و سنگین که میدانید. آن زمان که مست هستید از خیالِ دست یابیدن به دشمن آن زمانکه پیشِ خود بی هوده پندارید که گرفتستید دستِ ناتوانی را تا تواناییِ بهتر را پدید آرید آن زمان که تنگ می بندید برکمرهاتان کمربند در چه هنگامی بگویم من؟ یک نفر در آب دارد میکُند بی هوده، جان، قربان! آی آدم ها که بر ساحل بساطِ دل گشا دارید نان به سفره جامه تان بر تن یک نفر در آب میخوانَد شما را موجِ سنگین را به دستِ خسته میکوبد باز میدارد دهان با چشمِ از وحشت دریده سایههاتان را زِ راه دور دیده آب را بلعیده در گودِ کبود و هر زمان بی تابی اش افزون میکند زین آبها بیرون گاه سر گه پا آی آدم ها او ز راهِ دور این کهنهِ جهان را باز میپاید می زند فریاد و امیدِ کمک دارد آی آدم ها که روی ساحلِ آرام در کارِ تماشایید موج میکوبد به روی ساحلِ خاموش پخش میگردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش می رود نعره زنان وین بانگ باز از دور