که مادران این سرزمین بر دیدگان‌شان بر سینه‌هایشان بر دامان‌شان تا ابد گلهای شقایق خواهد رویید. تا سپیدی برف‌ها ، سیاهی ماتم‌شان را بشوید؛ حقیقت را بر دامن کوه‌ها و دشتها، درخشان می‌کنیم.
بهاره ششم اردیبهشت ۱۴۰۲
پ.ن خیلی وقت پیش نوشتم ولی پست نکردم تاریخش را نمی‌دانم
