این رودخانه تجن در اسفند 1401 است که به این روز افتاده. تجن حال و روز خوشی ندارد از ساخت وسازهای بی رویه گرفته تا برداشت شن و ماسه و غارت سرچشمه‌هایش؛ تجن را رو به مرگ برده و سد فنیسک تیر آخر بر پیکر تجن است.
همانگونه که سدسازی های بی امان کارون رو از یک رودخانه قابل کشتیرانی به یک نهر شور تبدیل کرد؛ زهره با چمشیر به شورستان می شود. فنیسک نیز تجن را می کشد، که هم اکنون نیز درحال مرگ است.
صنعت سدسازی و صنف سدسازان در کنار ویلاسازان در حال خشک کردن شریانهای حیاتی کشور، توزیع ناعادلانه آب و از بین بردن منابع طبیعی و اکوسیستم ملی کشورند.
سدسازی منافع چه کسانی را تامین می کند که از منافع ملی ارجح تر است؟
سدسازی شبیه ترین صنعت به خودروسازی داخلی است؛ مهم نیست تا چه حد به جان و مال و سلامتی کشور آسیب می زنند؛ مهم این است که پشت نقاب اشتغال و توسعه بودجه های کلان ببلعند و برای سیاسیون اعتبار کذایی ایجاد کنند.!!!

اما این تیشه به ریشه زدن است. رودخانه های دائمی شریانهای حیات سرزمینند. کدام ارگانیسم‌ زنده با بستن شریانهای حیاتی اش زنده می ماند؟

©@ruralwomenissues