🖋 اینشتین اغلب به واسطۀ عدم پذیرش درستی مکانیک کوانتومی در میان‌سالی‌اش فرد «محافظه‌کاری» دانسته شده است که به وضوح از هنجار بی‌غرضی تخطی می‌کند. اینشتین به این دلیل چنین برچسبی خورده است که گرچه در جوانی‌اش تلقی‌های جاافتاده از فضا و زمان را تغییر داده بود، نتوانست بعدها نظریه‌ای را که تلقی جاافتاده از علیت را به چالش می‌کشاند، بپذیرد. چگونه ممکن است نمونۀ اعلای دانشمندان قرن بیستم چنین اشتباهی بکند؟ با این حال، این اتهام به این پیش‌فرض متکی است که اینشتین در رد مکانیک کوانتومی در اشتباه بوده است... ورنر هایزنبرگ، یکی از افراد کلیدی در این مباحثات، موضع اینشتین را با این ادعا که آن‌ها را پیرمردی جزم‌اندیش مطرح کرده است، تحقیر می‌کرد. اگر به هایزنبرگ باور داشته باشیم، می‌توانیم به راحتی انتقادات به مکانیک کوانتومی را نادیده بگیریم...
حامیان مکانیک کوانتومی مایل بودند که اینشتین را میان‌سال و محافظه‌کار تلقی کنند؛ مخالفان این نظریه مایل بودند اینشتین را همان شکاکی ببینند که از سال‌های جوانی‌اش دیده بودند.

📚 از کتاب «مقدمه‌ای بر مطالعات علم و تکنولوژی»، نوشتۀ سرجیو سیسموندو 📚

@philosophycafe